Η Ευρυδίκη στο ίδιο βαγόνι με την Μαριάμ Νίκου

Πρόσωπο με πρόσωπο
Typography

 Το μόνο που θυμάμαι… είναι που μύριζε άνοιξη το πρώτο σου φιλί!! Και μεις χορεύαμε και τραγουδούσαμε με όλη μας την δύναμη και προσπαθούσαμε να φανταστούμε πως θα είναι το πρώτο μας φιλί….

Η Ευρυδίκη μαζί με την Αλέξια και την Μαντώ ήταν εκείνες οι μαγικές  φωνές που συντρόφευαν τα κοριτσίστικα εφηβικά μας όνειρα. Ποπ είδωλα της ελληνικής μουσικής σκηνής και η νεολαία να παραληρεί σε κάθε τους εμφάνιση. Τρελαίνεις την πυξίδα μου… και εμφανίζετε στο video clip με μια κόκκινη ολόσωμη φόρμα…τρέλα και πανικός,που να βρούμε ρούχο που να μοιάζει, και να οι αφέλειες στα μαλλιά και να τα πιτζάμα πάρτι με τις ερωτικές εξομολογήσεις και ο δίσκος πόσο λίγο με ξέρεις να παίρνει φωτιά. Και οι μεταμεσονύκτιες ραδιοφωνικές εκπομπές , εκείνες με τις αφιερώσεις και τα ερωτικά μηνύματα, να ναι γεμάτες από τα τραγούδια της… 

Αφίσες, και κρυφά μηνύματα τα λεγόμενα ραβασάκια της εποχής γραμμένα με δάκρυα, από την απόρριψη, γραμμένα με στίχους από τα τραγούδια της.

  «Μίσησέ με δεν πειράζει

μου φτάνει που θα ξέρω

πως νιώθεις και για μένα κάτι.

Μίσησέ με δεν με νοιάζει

εγώ θα καταφέρω

το μίσος σου να κάνω αγάπη.
Μίσησέ με………

 

1. Ευρυδίκη. Ένα όνοµα και µια µουσική ιστορία 25 περίπου χρόνων… και όµως σαν να µην πέρασε µια µέρα από το …. για πρώτη φορά!! Θα σου µεταφέρω και εικόνα… αφίσες σου στον τοίχο… µε αυτό το αξέχαστο στυλ της δεκαετίας (χαχαχα) και το ραδιόφωνο αγκαλιά. Για »πρώτη φορά» και το δάκρυ κορόµηλο…και έτσι τόσο απλά µπήκες στις καρδιές µας… Τι σου έχει µείνει από εκείνη την εποχή;

  Η ανυποµονησία και η αγωνία να φτάσω τα όνειρά µου. Η χαρά που πήγαζε µέσα από την επιµονή µου. Κάθε στιγµή ήταν ξεχωριστή και κάθε άνθρωπος που στάθηκε δίπλα µου και µε βοήθησε ήταν για µένα σηµαντικός. Ακόµα και τα παιδιά που µε αγκάλιασαν τόσο γρήγορα και τραγούδησαν µαζί µου τα τραγούδια µου, γέµισαν τη ζωή µου µε χαµόγελο και κέρδισαν µία ξεχωριστή θέση στην καρδιά µου η οποία τους ανήκει, ακόµα και σήµερα. Είµαι ευγνώµων για όσα έζησα και για όσα µου χάρισε ο κόσµος.

2. Eurovision και πρέπει να είσαι από τους µόνους καλλιτέχνες που µπορούν να έχουν ολοκληρωµένη άποψη για τον θεσµό αυτό. Από πολύ µικρουλάκι έλαβες µέρος µε φωνητικά και αργότερα εκπροσώπησες την Ιδιαίτερη πατρίδα σου την Κύπρο. Τι γεύση σου έχει µείνει από όλη αυτή την εµπειρία;

  Τα θυµάµαι όλα µε πολλή αγάπη και αναπολώ πολλές από εκείνες τις στιγµές. Ήταν µοναδικές εµπειρίες και βέβαια, θα το πω ακόµα µία φορά, είναι τεράστια τιµή να εκπροσωπείς τη χώρα σου. Μόνο καλά
έχω να θυµάµαι…άλλωστε την απόφαση να ασχοληθώ επαγγελµατικά µε το τραγούδι και τη µουσική, την πήρα αφού βρέθηκα για πρώτη φορά στη σκηνή της EUROVISION στη Γερµανία κάνοντας φωνητικά, το 1983. Παιδάκι ακόµα, αλλά
ένιωσα τόσο έντονα ότι αυτό που ζούσα
ήταν µοναδικό, συγκινητικό, λυτρωτικό και ότι µόνο αυτό ήθελα να κάνω στη ζωή µου και τίποτα άλλο.

3. Νομίζω πως από το 2002 και µετά αρχίζει και σκληραίνει το µουσικό σου ύφος και δεν είσαι πια »καθαρά ποπ». Συνεργασίες µε Κοργιαλά και Δηµητριάδη δώσαν σε µας ένα ανέλπιστο αποτέλεσµα και είδαµε µια Ευρυδίκη που δεν είχαµε φανταστεί. Και κάπου εδώ κοντά πρέπει να κάνεις και εµφανίσεις µε Βασίλη Παπακωνσταντίνου στην καλοκαιρινή
περιοδεία του. Πόσο σε αναζωογόνησε καλλιτεχνικά και ψυχικά αυτή η στροφή;

  Για µένα ήταν η συνέχεια…το επόµενο βήµα που ήρθε να ολοκληρώσει αυτά που αισθανόµουν και που έψαχνα να βρω µέσα µου καιρό. Αυτό είναι έτσι κι αλλιώς για µένα η µουσική. Μία συνεχής εξερεύνηση του εαυτού µου. Να µε καταλάβω καλύτερα, να µε αγαπήσω περισσότερο, να γίνω ευτυχισµένη. Και µακάρι σε αυτή τη διαδροµή να έχω συνοδοιπόρους που να αισθάνονται το ίδιο. Γιατί είδη µουσικής υπάρχουν πολλά, ο ήχος και ο τρόπος έκφρασης διαφέρει, αλλά η αλήθεια είναι µία. Είναι όλα τόσο κοντά αν µιλούν στην ψυχή µας. Κι εγώ αυτό προσπαθώ να κάνω. Να εκφράζοµαι αληθινά.

4. Αν θυµάµαι καλά το 2000 πρέπει να ήταν σπάω το κεφάλι µου και δεν µπορώ να θυµηθώ το µαγαζί ούτε την καθαρή χρονολογία, συνεργάστηκες µε τον Κώστα Τουρνά , ήταν και ο Ποιµης Πέτρου που τραγουδούσε τον καθρέφτη. Είχα δει πολλές παραστάσεις, και πόσο µα πόσο µου άρεσε που έδειχνες σαν ένα μικρό παιδάκι πάνω στην σκηνή µε τεράστια έκταση ταλέντου. Τι συναισθήµατα είχες κάθε φορά που συνεργαζόσουν µε ονόµατα που είχαν γράψει την δική τους ιστορία στο Ελληνικό πεντάγραµµο και πως αισθάνεσαι που τώρα είσαι και συ ένα από αυτά;

  Με τον Κώστα Τουρνά βρεθήκαµε αρκετές φορές στην ίδια σκηνή. Η πρώτη φορά ήταν το 1990, πριν καν εγώ κάνω τον πρώτο µου δίσκο. Ο Κώστας είναι ένας από τους τραγουδοποιούς που θαυµάζω, εκτιµώ και αγαπώ. Δεν ξέρω αν το γνωρίζει ο ίδιος, πρέπει να του το έχω πει, ότι έπαιξε πολύ σηµαντικό ρόλο σε κάποιες αποφάσεις µου και ότι οι συµβουλές του µε ακολουθούν πάντα σε κάθε µου βήµα. Είναι µοναδικό το συναίσθηµα του να βρίσκεσαι κοντά στους ανθρώπους που έχουν γράψει ιστορία σε αυτόν το τόπο µε τη µουσική τους και τη στάση ζωής τους. Αισθάνοµαι πάντα σαν µαθήτρια δίπλα τους και αυτό είναι απίστευτα γοητευτικό.

5. Αν πεις σε κάποιον ότι έχεις 25 χρόνια στην µουσική δεν θα το πιστέψει. Είσαι από τις εξαιρέσεις του κανόνα που δεν έχεις κουράσει το κοινό και νοµίζουν πως είσαι κάτι »φρέσκο». Πως το χεις κατορθώσει αυτό; Σε κάποια µαγαζιά παίζω το »Πόσο λίγο µε ξέρεις» και όταν µε ρωτούν του πότε είναι και λέω του 92 µε κοιτούν και απορούν.. µα περάσανε τόσα χρόνια;

  Δε ξέρω…εγώ θεωρώ ότι µε το να είµαι απλά στον κόσµο µου και να εµφανίζοµαι όταν έχω κάτι να πω, έχει µεγαλύτερο ενδιαφέρον, είναι πιο ουσιαστικό και δεν κουράζει τον κόσµο. Σαφέστατα υπάρχουν κάποιοι που αν δεν δουν αφίσες στους δρόµους ή αν δεν ακούσουν τραγούδια στο ραδιόφωνο, δε ξέρουν ότι υπάρχεις και δηµιουργείς. Και µετά σε βλέπουν π.χ. στην τηλεόραση και νοµίζουν ότι τώρα βγήκες. Υπάρχουν όµως και παιδιά που ψάχνονται γιατί ενδιαφέρονται να έχουν ολοκληρωµένη άποψη για την πορεία του κάθε καλλιτέχνη. Και έχει πραγµατικά ενδιαφέρον το να βλέπει κανείς την εξέλιξη των καλλιτεχνών.

6. Τι να σε πρωτορωτήσω και τι να αναλύσω; Να πω για το άνοιγµα της συναυλίας των Evanescence στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας; Να ρωτήσω ότι την ίδια χρονιά βραβεύτηκες στην Κύπρο σαν µία από τις καλύτερες τραγουδίστριες?

  Εντάξει, ήταν κι αυτές κάποιες από τις ιδιαίτερες στιγµές στην πορεία µου. Οι EVANESCENCE µου άρεσαν πάρα πολύ και εννοείται ότι χάρηκα όταν µας ζητήθηκε µαζί µε τον Δηµήτρη (Κοργιαλά) να ανοίξουµε τη συναυλία τους το 2007. Το ότι βραβεύτηκα την ίδια χρονιά στην Κύπρο, νοµίζω ότι είχε να κάνει κυρίως µε τη συµµετοχή µας στο διαγωνισµό της EUROVISION µε το COMME CI COMME CA, το οποίο µπορεί να µην κέρδισε µία θέση στον τελικό αλλά κέρδισε σίγουρα τις καρδιές των ανθρώπων και ειδικά των συµπατριωτών µου οι οποίοι µου χάρισαν το συγκεκριµένο βραβείο.

7. Και να φτάσω σε κάτι ποιο πρόσφατο. Θεατρική παράσταση στο Γυάλινο µουσικό θέατρο µε τίτλο «Εγώ, η Edith και ο Εlvis…Το Μπλε Ταξίδι» σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ρήγου. Και παίρνεις άριστες κριτικές. Τι ήταν αυτό που ήθελες να δώσεις στον κόσµο µε τηνκίνηση αυτή;

  Στην ουσία αυτό που ήθελα, ήταν να κάνω µια βουτιά στο µέσα µου. Σε αυτά που αγάπησα και που έπαιξαν σηµαντικό ρόλο στη ζωή µου και στην πορεία µου από τα παιδικά µου χρόνια µέχρι και σήµερα. Ήταν η ανάγκη µου να φανερώσω µιαν άλλη πλευρά του εαυτού µου και να µε γνωρίσει καλύτερα ο κόσµος µέσα από αυτό που γίνεται σιγά σιγά ο καινούργιος µου δρόµος.

8. Music School και εκτός από τις µουσικές σου γνώσεις µαθαίνουµε και την τρυφερή πλευρά σου και την ζεστή σου αντιµετώπιση στα µικρά παιδιά. Έπαιξε ρόλο το ότι είσαι µητέρα; Και πως βλέπεις πλέον τον κόσµο µέσα από τα µάτια των παιδιών; Ακούµε συνέχεια οτι ο κόσµος αλλάζει , ο κόσµος των παιδιών αλλάζει; Πόσο µπορεί να σε επηρεάσουν τέτοια συναισθήµατα στην µουσική σου και στον τρόπο έκφρασης σου;

  Νοµίζω ότι το πιο σηµαντικό στον τρόπο που αντιµετωπίζω τα παιδιά είναι το ότι κι εγώ µέσα µου είµαι ακόµα παιδί. Άρα πολύ ευαίσθητη και µε έντονη διάθεση για παιχνίδι, ανεµελιά, ξεγνοιασιά και µουσική. Μόνο µουσική. Η µουσική φέρνει αγάπη, τρέφεται µε αγκαλιές και συγκινήσεις. Και ο κόσµος της είναι µαγικός, σαν τον κόσµο του Peter Pan, σαν τη χώρα του Ποτέ. Εκεί θέλω να µείνω. Και όταν αντιµετωπίζω την πραγµατικότητα θλίβοµαι, γιατί ούτε σε µας αξίζει αλλά κυρίως δεν αξίζει στα παιδιά µας αυτός ο άσχηµος κόσµος που τους παραδίδουµε.

9. Ετοιµάζεις κάτι νέο… υπάρχει κάτι που είναι στα σκαριά; Εμφανίσεις και που µπορούµε να σε απολαύσουµε;

  Ετοιµάζω πολλά πράγµατα. Αρχικά να σας πω ότι µόλις κυκλοφόρησε ένα dvd µε τα highlights της παράστασης «Εγώ, η Edith, και ο Elvis…Το Μπλε Ταξίδι” και είµαι ιδιαίτερα χαρούµενη γι’ αυτό. Ετοιµάζω καινούργια τραγούδια τα οποία ευελπιστώ να κυκλοφορήσουν σε µία ολοκληρωµένη δουλειά µαζί µε την παρουσίαση της παράστασης “ON MY OWN” σε σκηνοθεσία του Δηµήτρη Μαλισσόβα τον Οκτώβριο του 2015. Για την ώρα έρχονται εµφανίσεις µε ιδιαίτερο ενδιαφέρον αφού για πρώτη φορά θα συναντηθούµε µε την Ηρώ στη σκηνή του HALF NOTE JAZZ CLUB, στις 23 και 24 Απριλίου, σε µία διαφορετική παράσταση που επιµελείται ο Ξενοφώντας Ραράκος και έχει τον τίτλο «η πιο όµορφη θάλασσα…»

10. Θέλω ένα ελπιδοφόρο µήνυµα…έτσι όπως εσύ ξέρεις… µε το µοναδικό σου τρόπο.. ας είναι και στίχοι… ακόµα και νότες….

“Τα χρόνια περάσαν µαµά…
Φοβάµαι ακόµα µαµά…
Σε χρειάζοµαι ακόµα µαµά…
Ονειρεύοµαι ακόµα µαµά…»

Αυτό είναι το µήνυµα µου, να ονειρευόµαστε ακόµα κι αν φοβόµαστε, γιατί µόνο µέσα από τα όνειρά µας µένει ζωντανή η ελπίδα. Και οι άνθρωποι χρειαζόµαστε την ελπίδα για να µπορούµε να σηκώνουµε το κεφάλι ψηλά. Ελπίδα και Πίστη.  

Είμαι πολύ χαρούμενη που η Ευρυδίκη μου παραχώρησε την συνέντευξη αυτή.

Πάντα ήταν όνειρο ζωής να κάνω αυτό που μπορώ και υλοποιώ πλέον με πολύ μεράκι και αγάπη.Φωνές που αγάπησα, τραγούδια που έκλαψα με τους στίχους τους γιατί έτυχε να περιγράφουν τον πόνο μου.

Χαρούμενες ποπ μελωδίες που συνόδευαν την αγάπη μου και την λαχτάρα για την ζωή. Είναι μία φωνή με πολλές δυνατότητες.

Νομίζω πως ακόμα δεν μας έχει δώσει τίποτα, μας έχει χαρίσει μόνο στιγμές του ταλέντου της γιατί

είναι μετριόφρων. Γιατί όλα θέλει να τα δίνει με μέτρο. Η ψυχή της είναι ροκ, και απ ότι καταλαβαίνω και ο τρόπος ζωής της. Είμαι σίγουρη πως ακόμα δεν έχει κάνει την μεγάλη της κίνηση.

Κάθε φορά θα μας εκπλήσσει, γιατί είναι ένας σύγχρονος χαμαιλέων της μουσικής, καμιά δουλειά της δεν είναι ίδια, τίποτα νέο δεν σου θυμίζει κάτι παλαιότερο. 

 «Αυτά που κρύβω μέσα μου
κανένας δεν τα ξέρει
Γι’ αυτό και συ μην βιάζεσαι
κουβέντες να μου πεις
Αυτά που κρύβω μέσα μου
με κόβουν σαν μαχαίρι
άλλο να βλέπεις και να ακούς
και άλλο να τα ζεις»

 ….κλείνω με αυτούς τους στίχους…. είμαι η Μαριάμ και είμαι…καλά…….