H Τζώρτζια από τους Μπλε αποκλειστικά

Πρόσωπο με πρόσωπο
Typography

Τι πρόλογο να γράψεις γι αυτή την γυναίκα; Περιμένεις ότι θα ρθει να σε συναντήσει και δεν θα μπορείς να μιλήσεις από την ενέργεια που βγάζει. Και μετά σε αφήνει άφωνο από την απλότητά και την ηρεμία της. Ένα πλάσμα πλημμυρισμένο από ταλέντο. Θα μπορούσα να μιλάω μαζί της ώρες. Τα μάτια της βγάζουν φλόγες όταν μιλάει για την μουσική της. Χαίρεσαι να την βλέπεις να γελάει γιατί το κάνει με την ψυχή της. Είναι η αγαπημένη μου, λατρεμένη και… σίγουρα όχι μόνο δική μου… απολαύστε την!!

TL7_8544

 Γεια σου Georgia! Ήρθαμε εδώ για να μιλήσουμε για το καινούριο τραγούδι που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο το «Κοίτα». Πες μας κάποια πράγματα για αυτό.

 Καλησπέρα Μαριάμ. Λοιπόν το «Κοίτα» είναι το πιο τελευταίο τραγούδι που κυκλοφόρησε ύστερα από το «Φίλα με στο στόμα» . Είναι ένα τραγούδι από το καινούριο άλμπουμ που έρχεται και σε λίγο καιρό θα είναι έτοιμο για να κυκλοφορήσει!

Πολύ ωραία. Ποιες είναι οι προσδοκίες σας πλέον με την κατάσταση που επικρατεί, με την κρίση που δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά συναισθηματική και ψυχική;

 Εγώ νομίζω πως η κρίση πρώτα ξεκινάει από την κοινωνία και ύστερα επεκτείνεται και στον οικονομικό τομέα. Συνήθως  οι άνθρωποι νομίζουν ότι είναι το ανάποδο. Δηλαδή «Δεν έχω λεφτά, άρα είμαι δυστυχισμένος». Δεν είναι όμως έτσι. Υπάρχει πρώτα η παρακμή και μετά έρχεται και έλλειψη των οικονομικών πόρων. Σίγουρα τα πράγματα που δίναμε βάση εμείς μέχρι στιγμής ίσως να ήτανε λάθος. Πρέπει να κάνουμε έναν επαναπροδιορισμό, του τι είναι σημαντικό και τι όχι.

 Πώς τα βλέπεις τα πράγματα και πώς αισθάνεσαι σαν μάνα από την στιγμή που ακούμε για τόσο μεγάλο ποσοστό ανεργίας, για μετανάστευση στο εξωτερικό;

 Το να φύγει κάποιος στο εξωτερικό για μένα δεν σημαίνει ότι μπορεί και να απαλλαχθεί από τα βάσανά του. Το εξωτερικό είναι το ίδιο δύσκολο, να πας δηλαδή και προσαρμοστείς σε ένα ξένο περιβάλλον και να ενταχθείς στην κοινωνία αυτή, να αρχίσεις να πληρώνεσαι από μία εργασία που κάνεις, είναι εξαιρετικά δύσκολο ακόμα και αν οι συνθήκες είναι καλύτερες. Νομίζω ότι πιο σημαντικό είναι το να μπορεί κανείς να είναι πιο ευέλικτος, να ξέρει τι θέλει και με ποιους τρόπους να το αποκτήσει. Σε γενικές γραμμές θα μπορούσαμε να ζούμε παντού αρκεί να ήμασταν ο εαυτός μας. Αυτό είναι το δύσκολο, το να βρεις τον εαυτό σου μέσα από όλη αυτήν την διαδικασία. Σε αυτό το πράγμα θα ήθελα πάρα πολύ να βοηθήσω τα παιδιά μου. Να μπορούν να σκέφτονται μόνοι τους και να χειρίζονται τον εαυτό τους πιο καλά.

 Στον καλλιτεχνικό τομέα πώς το βιώνεται;

 Στον καλλιτεχνικό τομέα κάναμε ακριβώς το ίδιο ξεκαθάρισμα μέσα μας. Ταρακουνηθήκαμε γιατί τα πράγματα σταμάτησαν να είναι όπως ήταν. Οπότε πρέπει να βρεις καινούριος τρόπους για να σταθείς. Κάτι που δεν σου βγαίνει σε κακό αλλά είναι σαν να αλλάζεις σπίτι και να πρέπει να αποφασίσεις πώς θα είναι το καινούριο σπίτι και τι θα πάρεις μαζί σου από την παλιά σου ζωή.

 Έχετε σκεφτεί σαν «ΜΠΛΕ» να βγάλετε ένα τραγούδι που να αφορά την κατάσταση που επικρατεί όχι μόνο στην χώρα αλλά και στις ψυχές μας;

 Δεν λειτουργούμε έτσι. Δεν βάζουμε πρώτα έναν στόχο και μετά προσπαθούμε να τον πετύχουμε γιατί αναγκαστικά θα πέσεις σε μια κατάσταση μήνυσης. Όταν έχεις έναν στόχο που θες να φτάσεις θα χρησιμοποιήσεις τα γνωστά μέσα για να πας. Και νομίζω ότι αυτό δεν είναι κοντά σε αυτό που έχουμε εμείς ως τέχνη στο κεφάλι μας. Πρώτα πρέπει να δρας τελείως αυθόρμητα και σαφώς επειδή είμαστε άνθρωποι που μας επηρεάζει το κοινωνικοπολιτικό γύρω μας, βγαίνει καλώς η κακώς στην μουσική μας. Οπότε έτσι θα θέλαμε να βγει κάτι που μας αφορά αυθόρμητα.

Πώς κατάλαβες ότι ο δικός σου ο δρόμος ανήκει στο τραγούδι; Βρέθηκες ποτέ μπροστά σε σταυροδρόμι, να διαλέξεις ή το δεξί ή τον αριστερό δρόμο;

Στην αρχή επειδή μεγάλωσα και σε φτωχή οικογένεια όπου τα πράγματα ήταν πολύ ρεαλιστικά και ξεκάθαρα, δεν είχα την πολυτέλεια να σκεφτώ τον εαυτό μου ως μια τραγουδίστρια που ανήκει σε ένα συγκρότημα. Δεν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό μου. Πίστευα πάντα ότι θα πρέπει να βιοπορήσεις με κάποιον τρόπο αλλά συνειδητοποίησα πως ο βιοπορισμός δεν με ενδιαφέρει γύρω στα δεκαοχτώ μου. Σε μια ηλικία που πιστεύεις πως μπορείς να ζήσεις και με ένα πιάτο φαΐ. Μια ηλικία που δεν σε ενδιαφέρει αν θα έχεις σπίτι, φαγητό, αυτοκίνητο ή αν θα μπορείς να φας αύριο. Ακόμα δεν πιστεύω ότι ανήκω στο τραγούδι, Γενικά αισθάνομαι ότι δεν ανήκω πουθενά. Ούτε τον εαυτό μου μπορώ να πω καλλιτέχνη απλά ίσως κάνω μια προσπάθεια να προσεγγίσω τον εαυτό μου, έναν εαυτό ο οποίος αλλάζει συνέχεια και είναι ζωντανός. Προσπαθώ να προσεγγίσω δηλαδή το άγνωστο. Αλλά τα μέσα που χρησιμοποιώ δεν είναι τα γνωστά. Δεν γίνεται να προσεγγίσεις το άγνωστο με γνωστά μέσα. Πρέπει να κάνεις αυτό το βήμα στο κενό για να μπορέσεις να δεις το χάος.

Τι είναι αυτό που σε ξεκουράζει και πετάς σαν ανήσυχο πνεύμα πέρα από την μουσική;.

 Ακόμα και η μουσική είναι φυγή από την ενδοσκόπηση που πραγματικά θα έπρεπε να κάνει ένας άνθρωπος. Ακόμα και ταξίδια είναι φυγή. Δεν είναι κακό, χρειαζόμαστε και τις φυγές που και που, φτάνει να μην γίνονται στόχος ζωής, δηλαδή να μην αισθάνεσαι δυστυχισμένος σε έναν τόπο και μόνο όταν αλλάζεις πραγματικότητα να είσαι μια χαρά. Ουσιαστικά και η μουσική αυτό κάνει. Σε παίρνει και σε πηγαίνει κάπου αλλού. Το θέμα είναι να μπορέσεις να αντιμετωπίζεις την πραγματικότητα και τον εαυτό σου χωρίς πατερίτσες και να αισθάνεσαι ικανοποιημένος.

 Πρώτη φορά που έπιασες μικρόφωνο και είπες εγώ είμαι εδώ;

 Ήμουνα πολύ μικρή, περίπου έξι χρονών και με πήραν και μου είπαν «Κάνε μας λίγη φωνούλα» και εκεί τραγούδησα χριστιανικά τραγούδια για τον Καναδά! Η πρώτη επαφή με την τέχνη ουσιαστικά είναι ο χορός. Στον χορό δεν υπάρχει το μικρόβιο της φήμης. Όταν ασχολείσαι με τον χορό ξέρεις πως δεν θα σε μάθει ποτέ κανείς. Και ήμασταν πολύ συγκεντρωμένοι σε αυτό που κάναμε και δε βιαζόμασταν όπως τα σημερινά παιδιά που βιάζονται πάρα πολύ και νομίζουν ότι όλα είναι πολύ εύκολα. Εμείς τότε δεν αισθανόμασταν κούραση, αισθανόμασταν τόσο τυχεροί που είμαστε σε μια ομάδα και κάναμε αυτό που θέλαμε. Δεν σκεφτόμασταν ούτε πότε θα ανταμοιφθούμε ούτε πότε θα μάθουν οι άλλοι αυτό που κάνουμε. Δεν το λέω για να πω ότι ήμασταν κάτι ανώτερο αλλά ήταν όλο τόσο ξεκάθαρο.

TL7_8814

Πλέον σε ξέρει όλη η χώρα. Πώς σου φαίνεται όταν προχωράς στον δρόμο και σε αναγνωρίζουν;  Σε κουράζει;

 Όχι! Υπάρχουν κάποιες φορές που μπορεί να γελάσω με κατανόηση, γιατί σκέφτομαι πόση δύναμη έχει το τραγούδι, πόσο ισχυρό είναι!

Φαντάζεσαι ποτέ τον εαυτό σου ύστερα από δέκα με δεκαπέντε χρόνια; Βάζεις στόχους;

 Όχι δεν βάζω ποτέ! Με καταπιέζει αφόρητα το να σκεφτώ τον εαυτό μου κάπως και να προσπαθώ να φτάσω εκεί. Νομίζω ότι το κενό ανάμεσα σε αυτό που είσαι και σε αυτό που θες να είσαι είναι πάντα αγεφύρωτο. Το καλύτερο είναι να κοιτάμε το τώρα και αυτό που είμαστε αυτή την στιγμή και τη στιγμή που το κοιτάς αυτό και το συνειδητοποιείς αυτομάτως αλλάζεις!

 Σε αγχώνουν τα γηρατειά; Θα προσπαθούσες να κάνεις πράγματα που θα τα καθυστερούσαν;

 Φυσικά με τρομάζει ότι θα χάσω τα μέσα που έχω για να εκφράζομαι. Δηλαδή το πρόσωπό μου όπως είναι τώρα ξαφνικά θα αλλάξει! Αλλά αν σκεφτείς πως η ζωή πάντα σου δίνει τρόπους για να προσεγγίζεις κάποιες αλήθειες με άλλη οπτική και άλλο μάτι, τότε είναι μοναδικός τρόπος να γερνάς. Δεν θα έκανα ποτέ κάτι για να τα καθυστερήσω. Εκτός του ότι θέλω να έχω μια καλή υγεία και να μπορώ να στέκομαι στα πόδια μου. Δεν θέλω να αλλάξω τις επιπτώσεις που έχει η ζωή επάνω μου. Δεν μπορώ να είμαι μια σαραντάρα στο πλαίσιο μιας εικοσάρας γιατί αυτό δημιουργεί μια κόντρα μέσα μου την οποία ούτε μπορώ να την υποστηρίξω στους γύρω μου ούτε να την δεχτώ βέβαια. Γιατί πολύ απλά δεν είναι η αλήθεια.

 Σε έχω δει στη σκηνή πολλές φορές! Αυτή που αγάπησα ήταν με τον Λάκη Παπαδόπουλο στο Μύλος στη Θεσσαλονίκη! Βλέπεις την Τζόρτζια, μια κοπέλα χαμογελαστή, χαμηλών τόνων που κάνει πλάκες κλπ. Και ξαφνικά ανεβαίνει στην σκηνή και νομίζεις ότι έχει πάρει ένα μοτεράκι και δεν σταματάει. Πώς το κάνεις αυτό;

 Υπάρχουν κάποιοι φίλοι που πριν ανέβω στην σκηνή μου μιλάνε και πολλές φορές μου λένε «Θα τα πούμε μετά γιατί έχεις μπει στον άλλο σου εαυτό, ρυθμό και mood». Πραγματικά είναι σαν να φεύγω. Αυτό το είδος μεταμόρφωσης το αποδίδω στο ότι ποτέ δεν σκέφτομαι μάλλον πάνω στη σκηνή. Κάτι που θα ήθελα πάρα πολύ να το έχω και στην ζωή μου, αλλά δεν γίνεται να μην σκεφτείς.

 Θα ήσουν ποτέ η Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων;

 Μα αυτό είναι η σκηνή! Αυτό ακριβώς είναι! Γιατί βλέπεις και αισθάνεσαι πράγματα τα οποία είναι σαν ένα όνειρο. Όπως μπαίνεις στον κόσμο του ονείρου θα βρεις πράγματα που δεν γίνονται, μπορεί να αισθάνεσαι ότι πετάς, ότι είσαι ικανός για όλα, χίλια δύο! το νιώθεις αυτό. Δηλαδή έχει τύχει να χτυπάω και να τρέχουν αίματα και να μην το καταλαβαίνω!  Είσαι σε άλλη διάσταση!

 Το στυλ αυτό που έχεις, το ενδυματολογικό και γενικά η όλη εμφάνιση της Georgia είναι αποτέλεσμα της δουλειάς που κάνεις ή αν έκανες άλλη δουλειά θα είχες άλλο στυλ;

 Θα είχα το ίδιο στυλ!

 Αν η Georgia δεν ήταν  τραγουδίστρια, τι θα έκανε πολύ καλά;

 Τα πάντα! Δεν ξέρω αν θα το έκανα πολύ καλά, αλλά θα έδινα τον εαυτό μου σε ότι και να έκανα. Είναι κάτι που το έχω από πριν ασχοληθώ με το τραγούδι που έκανα περιστασιακά διάφορες δουλίτσες και δεν είναι ακριβώς ότι προσπαθούσα να είμαι πάρα πολύ καλή αλλά το ότι προσπαθούσα να δώσω, να χαρώ μέσα από την δουλειά που επέλεγα, να επικοινωνήσω. Το θέμα είναι να είσαι αγαπητός, να μπορείς να καταλάβεις ότι ο άλλος είναι διαφορετικός αλλά μπορείς πραγματικά να πεις δυο κουβέντες.

Υπάρχει κάποια συνεργασία που σου έχει μείνει απωθημένο και θέλεις να την κάνεις;

 Όχι αλλά θέλω να συνεργαστώ με πολύ κόσμο και με πολύ περιέργεια για να δω αυτό που λένε «πώς θα είναι» . Και για αυτό και κάνω πολύ εύκολα συμμετοχές αν κάτι μου αρέσει.

 Έχεις δώσει πολλές συνεντεύξεις. Υπάρχει μία ερώτηση που να πεις «Αυτή δεν μου την έχουν κάνει ποτέ και θέλω να την απαντήσω, θέλω να το πω» ;

 Ξέρεις πιστεύω πως ότι θέλω να πω το λέω με τον τρόπο μου. Γενικά μου αρέσουν οι κουβέντες περισσότερο, ένα πράγμα που έχει ροή και αποκαλύπτεις το τι κάνεις και πώς σκέφτεσαι.

 Πώς σε αποδέχτηκε ο κόσμος μετά την αποχώρηση την Θεοδοσίας ; Το φοβήθηκες;

 Δύσκολα! Αυτά τα πράγματα κανονικά δεν γίνονται το να πας δηλαδή και να αντικαταστήσεις έναν τραγουδιστή ειδικά σε ένα συγκρότημα που έχει μια επιτυχία. Δεν το φοβήθηκα όχι γιατί ήμουν σίγουρη για τον εαυτό μου αλλά γιατί είπα πως πάμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Δεν σκέφτηκα καθόλου το ποιός είναι καλύτερος.  Υπήρχε ήδη ο πυρήνας, το ηχόχρωμα. Μόνο ο τρόπος που θα δινόντουσαν όλα αυτά άλλαξε. Οπότε ήταν ακόμη μία πορτούλα που έπρεπε να την ανοίξουμε και να δούμε που θα μας οδηγήσει.

 Το κλείσιμο της πόρτας των ΜΠΛΕ το έχεις σκεφτεί ποτέ;

 Να σου πω. Έχω σκεφτεί ότι το κλείσιμο δεν θα το πούμε εμείς. Θα το πει ο κόσμος. Από την στιγμή που ακόμα έρχονται να  μας ακούσουνε, ακόμα παίζουν τα τραγούδια μας στο ραδιόφωνο και ακόμα έρχονται νέα παιδιά και μας λένε ότι άκουσα αυτό και συγκινήθηκα έχουμε ακόμα..!

 Να πάμε προς το τέλος σιγά σιγά..αγαπημένο σου κομμάτι από όλα αυτά που έχεις πει και αγαπημένη σου συνεργασία.

 Θα πω κάτι για και εγώ βιώνω την μουσική ως κανονικός άνθρωπος, δηλαδή συνδέω αυτό που ακούω με τα βιώματά μου. Οπότε ένα από τα πολύ σημαντικά σημεία μου είναι όταν τραγούδησα το τραγούδι «Τον ίδιο τον Θεό»  που μόλις είχα κάνει το πρώτο μου παιδί και όποτε το τραγουδούσα και στο στούντιο και γενικώς, σκεφτόμουν το γιο μου πάντα! Είναι από τα κομμάτια που έχουν σηματοδοτήσει την πορεία μου με αυτό. Ένα άλλο που αφορά την ερμηνευτική μου υπόσταση είναι το «Κόκκινο φιλί». Ένα κομμάτι που έγινε μέσα σε δώδεκα ώρες . Σε αυτό το τραγούδι υπερέβαλα χωρίς να το έχω σκοπό κάτι που με ξεκλείδωσε ,μου έδωσε τη δύναμη ή αλλιώς μου επέτρεψε την υπερβολή στον καλλιτέχνη, το ποίο είναι πολύ δύσκολο στην Ελλάδα, δε δέχονται τους υπερβολικούς καλλιτέχνες στην Ελλάδα εύκολα. Οπότε με αυτό ο τραγούδι πήρα ένα πράσινο φως στο ότι «Δείξε μας αυτό που είσαι ελεύθερα».  Και με ελευθέρωσε πάρα πολύ σαν καλλιτέχνη.