Αντώνης Μιτζέλος: Η εξουσία είναι πηγή κάθε αρνητισμού

Πρόσωπο με πρόσωπο
Typography

Ένα όνομα, μια ροκ ιστορία, ένα μουσικό εκκολαπτήριο. Αυτές είναι οι λέξεις που μας έρχονται όταν τον σκεφτόμαστε. Τον συναντήσαμε στον Πειραιά αφού όπως ξέρουμε είναι μάγκας Πειραιώτης από τους λίγους. Ο Αντώνης Μιτζέλος, αυθεντικός ροκάς και αιώνιος δημιουργός με καρδιά ενός μικρού παιδιού. Αιωρηθήκαμε στο χώρο και μας ταξίδεψε έτσι, όπως μοναδικά αυτός ξέρει στα ροκ μονοπάτια της ψυχής. Θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες γι αυτόν, όμως ακολουθεί συνεντευξη-χείμαρρος όπως ο ίδιος.

Της συντάκτριας μας Γιώτα Μαστροσαββάκη

Μουσικοσυνθέτης, κιθαρίστας, τραγουδιστής, 2.500 ζωντανές παραστάσεις και 10 χρυσοί δίσκοι. Αν ρώταγε κάποιος τον Αντώνη πριν 40 χρόνια ότι θα σάλπαρε σε τόσα μουσικά μονοπάτια, ποια θα ήταν η απάντησή του;

Το φανταζόμουν γιατί η αλήθεια είναι αυτό που αναζητούσα, που έκανα στην ζωή μου και έτσι το πάλεψα πάρα πολύ. Δεν είναι κάτι που προέκυψε μόνο του και τυχαία, ήρθε μετά από πάρα πολύ δουλειά και με φυσική ροή όμως πάλι. Δηλαδή μπήκα στην δισκογραφία πάρα πολύ μικρός, στα δεκαοχτώ μου και κάθε χρόνο φρόντιζα τι θα κάνω τον επόμενο. Ήταν οπότε μια φυσική ακολουθία αυτό που συνέβη και θα είναι φαντάζομαι μια φυσική ακολουθία ό,τι θα συμβεί αό εδώ και στο εξής, γιατί έχουμε ακόμα πράγματα να κάνουμε.

Οι επαγγελματικοί σου προσανατολισμοί είναι πολυάριθμοι, ήδη αναφέραμε ορισμένες από τις μουσικές σου ταυτότητες. Πες μας όμως, πώς συνδυάζονται όλα αυτά με πλήρη επιτυχία και αναγνώριση;

Η ουσία των πραγμάτων είναι να πράττονται, δηλαδή το να τα κάνεις. Αν μου δίνεται να γράψω ένα τραγούδι και να γράψω μουσική για μια ταινία, η δικιά μου η ουσία είναι να τη γράψω με την έννοια της προσφοράς. Φροντίζω ώστε οι άνθρωποι που θα ασχοληθούν με αυτό, οι συνεργάτες μου δηλαδή, να είναι άνθρωποι οι οποίοι θα πάρουν την μουσική και θα την αναπτύξουν ελαφρώ παραπέρα, γιατί είναι κάτι που πραγματικά εγώ δεν μπορώ να το κάνω και δεν με αφορά κιόλας.

Με ενδιαφέρει να την κάνω να είναι έτοιμη, να ακουστεί, να αγαπηθεί, να προσφέρει. Από εκεί και πέρα όμως πρέπει να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που θα φροντίσουν να προσθέσουν και άλλα στοιχεία.

Η μουσική για μια ταινία, θα πρέπει να γράφεται πάνω στην ήδη υπάρχουσα ταινία, να υπάρχει κάτι να κολλάει επάνω, να υπάρχει ο διαφημιστής, να υπάρχει ο παραγωγός για να πάει όλο αυτό ένα βήμα παραπέρα. Εάν δεν πάει και μένει στο συρτάρι, πάλι υπάρχει εν δυνάμει η ενέργεια της μουσικής, μια παγκόσμια τράπεζα, ίσως θεωρητική, που κατοικούν οι μουσικοί και που παίρνουμε και καταθέτουμε υλικό εμείς οι συνθέτες.

Στο μεταξύ η μουσική λειτουργεί εν δυνάμει και για τις ψυχές, αλλά επειδή είμαστε και σαρκωμένοι άνθρωποι ταυτόχρονα, πρέπει να κοιτάζουμε λίγο και την μεριά της σαρκωμένης υποστάσεως, διότι ο περισσότερος κόσμος σαφώς ζει στον κόσμο των αισθήσεων, στον κόσμο που ελέγχεται από αυτές, αλλά υπάρχουν σαφώς και άνθρωποι οι οποίοι δεν ζουν ακριβώς σε αυτό και τον αποφεύγουν.

Συνήθως είναι οι πνευματικοί άνθρωποι, οι ιερωμένοι, οι οραματιστές και κατά κανόνα και οι καλλιτέχνες, δηλαδή εν ολίγοις, μας είναι εξαιρετικά δύσκολο να προσαρμοστούμε σε αυτό που βλέπουμε, ακούμε, γευόμαστε και αισθανόμαστε.

Τερμίτες. Αμέτρητες συναυλίες και τεράστια υποστήριξη από το κοινό. Πέρσι πραγματοποιήθηκε και μια συγκινητική μουσική επανένταξη στο Ηρώδειο. Περιέγραψέ μας όμως τα συναισθήματα που δημιουργούνται όταν ακούς αυτή τη λέξη.

Ηρώδειο οι Τερμίτες; (γέλια)

Μία και μία ξεχωριστά τότε. Ηρώδειο;

Όταν ακούω Ηρώδειο νιώθω αρχικά δέος, λόγω της αρχαιότητος και της σπουδαιότητας, αλλά και της θέσεως του θεάτρου. Δεν είναι ένα τυχαίο θέατρο, αλλά σαφώς και δεν είναι το σπουδαιότερο θέατρο του κόσμου. Παραμένει όμως ένας ιερός χώρος κάτω από την Ακρόπολη, ένα ρωμαϊκό κτίριο, το οποίο όταν χτίστηκε ήταν τεράστια προσβολή για το χώρο λόγω μεγέθους .

Δεν μπορείς να χτίσεις ένα θέατρο τέτοιων, σχεδόν βαρβαρικών διαστάσεων καταπολεμώντας το θηρίο οικοδόμημα του Παρθενώνα, είναι τεράστιο λάθος αυτό που κάνανε. Εν πάσει περιπτώσει, ας το τιμήσουμε εμείς κάνοντας καλές παραστάσεις -και η αλήθεια είναι ότι έχουν γίνει πραγματικά εξαιρετικές παραστάσεις-, γιατί οι μισές οι οποίες συμβαίνουν εκεί μέσα, είναι εξαιρετικά κακές  και χωρίς κανένα λόγο υπάρξεως ανθρώπων και έργων.

Μπαίνουν άνθρωποι από τους πιο άξιους του πλανήτη και  μετά μπαίνουν και κάποιοι οι οποίοι θέλουν να τους μοιάσουν, που δεν είναι όμως καθόλου άξιοι και είναι και αυτοί που τελικά παίρνουν τα περισσότερα λεφτά. Αυτό όσον αναφορά στο Ηρώδειο. Κατά κανόνα, το φεστιβάλ Αθηνών εκκρίνει παραστάσεις ανθρώπων που δεν έχουν κανένα λόγο να βρίσκονται στο Ηρώδειο.

Είναι εξαιρετικοί για άλλους χώρους. Για σκυλάδικο ας πούμε ή για ένα μικρό κλαμπάκι τύπου Σταυρός του Νότου να πας να παίξεις και να γουστάρεις. Και εγώ πάω και παίζω εκεί και μ’ αρέσει. Αλλά άλλη η μια δουλειά και άλλη η άλλη. Σε κάθε χώρο πας να παρουσιάσεις κάτι συγκεκριμένο. Δηλαδή το να παρουσιάσω εγώ το ντο ματζόρε με ροκ μπαλάντα, για ποιο λόγο να το κάνω ;

Τερμίτες τώρα.

Οι Τερμίτες είναι η μπάντα μου. Τους δημιούργησα όταν ήμουνα με τα υπόλοιπα βέβαια μαζί μέλη, αλλά για τον εαυτό μου μιλάω. Τη δημιούργησα λοιπόν, αμέσως μετά τα χρόνια του λυκείου, είναι δηλαδή η μετεφηβική μου μπάντα στην οποία κατοίκησα δώδεκα χρόνια, γαλουχήθηκα, μεγάλωσα μέσα από αυτήν. Περίμενα η αλήθεια είναι να πάει πολύ καλύτερα, βαθιά απογοητευμένος.

Με τα μέλη της μπάντας γνωριστήκαμε μέσω της μουσικής μας. Εγώ εργαζόμουν στην πλάκα από πάρα πολύ μικρός, από τα δεκαέξι μου χρόνια ως κιθαρίστας και σε ένα μαγαζί το Σούσουρο, ιστορικός χώρος .

Γνώρισα πάρα πολύ κόσμο. Ένας από αυτούς ήταν και ο σπουδαίος άνθρωπος ο Θάνος Ανδριανός, ο Νικόλας ο Άσιμος που δούλεψα και μαζί του και πάρα πολλοί ακόμα. Εκεί λοιπόν, σε αυτό το μαγαζί ευκαιριακά έκανε μια δουλεία ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, όπου ένας φίλος μας έφερε σε επαφή λέγοντας ότι αυτός παίζει κιθάρα και γράφει ωραίες μουσικές.

Οπότε τα βάλαμε κάτω, ανταμώσαμε , ταιριάξαμε αρκετά και έτσι ξεκίνησαν οι PLG band (το αρχικό όνομα, που είχαμε). PLG αποτελούταν από τα αρχικά των ονομάτων μας -εκτός από το δικό μου γιατί ήταν μια μπάντα που είχε κάνει ο Λαυρέντης στο στρατό με δυο τρεις φίλους- και επειδή η πρώτη μας δουλειά ήταν αγγλόφωνη, το διατηρήσαμε.

Το όνομα «Τερμίτες» προέκυψε στον τρίτο πλέον δίσκο και ήταν μια αλλαγή  την οποία κυριολεκτικά την έκανε ο κόσμος.

Εμείς λεγόμασταν PLG band, είχαμε κάνει το «Αρμαγεδδών» τότε το οποίο πάτωσε παταγωδώς , αργότερα κάναμε το τερμίτες το ομώνυμο -ο πρώτος κιόλας ελληνόφωνος δίσκος που είχαμε κάνει- ένα ηλεκτρικό ελληνικό ροκ. Περάσαμε αρκετά δύσκολα χρόνια μέχρι να κατορθώσουμε να γεμίσουμε ένα χώρο και να μπορούμε να έχουμε κάποια έστω τυπικά έσοδα.

Παρόλα αυτά κάναμε τη μουσική μας. Εν ολίγοις οι τερμίτες ήταν ένας χώρος να κατοικήσει η μουσική μου, να γαλουχηθώ, να μεγαλώσω και να ψάξω ποιος ήμουν εγώ μέσα σε αυτήν την ελληνική πραγματικότητα.

Συνεργάστηκες με τον Ιάπωνα τραγουδιστή Αkira Ιnaba γράφοντας για αυτόν τραγούδια (3 δίσκοι) στην ιαπωνική γλώσσα. Ποια η σχέση μου την ιαπωνική κουλτούρα και γλώσσα;

Καταρχάς ο Akira Inaba είναι ένας τραγουδιστής, ο λεγόμενος μεγάλος στη χώρα του, την Ιαπωνία, γενικότερα στην Ασία. Πουλάει σε ολόκληρη την Ασία, ενώ και στην Ευρώπη πουλάει σε κοινά της γαλλόφωνης μουσικής.

Είναι κάτι σαν τον αντίστοιχο δικό μας, Νταλάρα. Είναι αρκετά σημαντικός. Του έχω γράψει τραγούδια στην ιαπωνική γλώσσα, τα οποία  μπήκαν αργότερα και σε άλλους δίσκους, καθώς είχε τη δυνατότητα να επηρεάσει θετικά και άλλους καλλιτέχνες, ενώ γίνανε δεκτές και αρκετές οργανικές μουσικές δικές μου και με άλλους εξαιρετικούς Ιάπωνες μουσικούς.

Το αποτέλεσμα ήταν θετικό, πήγε καλά και συνεχίζω η αλήθεια είναι να πηγαίνω καλά εκεί. Η ιαπωνική μουσική κουλτούρα του σήμερα είναι πανομοιότυπη με αυτό που πραγματικά συμβαίνει στο λεγόμενο αστικό έντεχνο/μη λαϊκό τραγούδι της Ελλάδος.

Η δόνηση είναι παρόμοια και δεν μπορώ η αλήθεια να σου πω από πού αντλείται η παρόμοια δόνηση αυτών των δυο λαών, πάντως έχουν πολλά κοινά πολιτιστικά στοιχεία. Βασικά, η αρχαία πεντατονία της Ιαπωνίας είναι και η αρχαία ελληνική πεντατονία με κέντρο την Ήπειρο, το έντεχνο τραγούδι τους δηλαδή είναι σαν να ακούς Χατζιδάκι.

Ο ήχος της ιαπωνικής γλώσσας μέσα σε αυτά τα τραγούδια είναι ο ίδιος ήχος της ελληνικής γλώσσας. Σαν να ακούς ακαταλαβίστικα ελληνικά, είναι συγκλονιστικό.

Δένονται και ταιριάζουν πάρα πολύ. Μέσα στους στόχους είναι να επιστρέψω, να κάνω άλλη μια δουλεία γιατί μετά από μια πολύ μεγάλη απουσία που είχα, έχω επιστρέψει πάλι στην σύνθεση και μέσα σε όλο αυτό η Ιαπωνία είναι ένας καλός στόχος για εμένα.

Τι είναι έμπνευση; Είχες δηλώσει παλαιότερα ότι «Είσαι αυτό που γράφεις και γράφεις αυτό που είσαι.», τα βιώματα σου είναι αλληλένδετα με την έμπνευση;

Ναι, την έμπνευση ούτε την καλείς ούτε τη διώχνεις. Δηλαδή μου είχε τύχει να μου έρθει κεντρική ιδέα για μια μουσική και να την τραγουδήσω και να λέω: «Αχ, ρε γαμώτο να μην είχα τώρα μια παρτιτούρα, ένα χαρτί να την γράψω ή έστω να την τραγουδήσω με μια κιθάρα για να την θυμηθώ».

Σε πληροφορώ ότι μου ήρθε ξανά αυτή η έμπνευση/μουσική ίσως και μετά από δυο χρόνια. Υπάρχει όμως μια θεωρία γύρω από την έμπνευση. Κάποιος ενεπνέει , κάποιος εμφυσεί.

Άρα πρώτον πρέπει να υπάρχεις εσύ, να υπάρχει ο χώρος που θα σου εμφυσήσει, γιατί δεν σου εμφυσεί στις αισθήσεις, κανένας δεν μπορεί ή μέσω της γεύσης ή μέσω της όρασης ή μέσω της ακοής να παράξει κάτι το οποίο δεν υπάρχει στο σύμπαν.

Εκ του μηδενός πράττεις με τη μουσική, δεν είναι σαν την ζωγραφική. Η έμπνευση λοιπόν από κάπου έρχεται και κάπου πάει. Σαφώς πάει στη ψυχή μας και για να πηγαίνει στην ψυχή μας σημαίνει ότι αποδέχομαι ότι υπάρχει ψυχή. Υπάρχει τρόπος βέβαια να είσαι εσύ ικανός να το δεχτείς  ή τρόπος να το διώχνεις, εννοώ την έμπνευση.

Επικρατεί ένα τυπικό το οποίο λέει ότι την έμπνευση στην αποστέλλουν οι μούσες, για αυτό πήραν και αυτή την ονομασία, η γέννηση της μουσικής προέρχεται από το όνομά τους. Η πνευματική ενέργεια η οποία προέρχεται από τις μούσες λέγεται μουσική, αυτές στέλνουν την έμπνευση και αν προσέξεις στην ελληνική γραμματεία και στην ελληνική ποίηση δεν υπάρχει έργο που να μην ξεκινάει με την επίκληση των μουσών.

Η έμπνευση είναι σωστή ροή, μια τάξις στο αχανές και στο χάος, μπαίνει μέσα σου, σε κατοικεί για να είσαι καθαρός. Αν είσαι  ανίερος μέσα σου δεν έρχεται, σε διώχνει. Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχε και τυπικό, γινόντουσαν παραγγελίες διότι με παραγγελίες δουλεύανε  κυρίως από τους ανθρώπους που είχανε το χρήμα γιατί οι τέχνες ήταν δωρεάν.

Αυτοί μπορούσανε λοιπόν να παράξουν έργο κατά παραγγελία στους μουσικούς, οι οποίοι μπαίνανε σε μια διαδικασία αυτοκαθορισμού, ενώ υπήρχαν και σημαντικοί τόποι τους οποίους επισκέπτονταν όπως είναι οι αρχαίοι ναοί όπου πραγματοποιούσαν μια αρχαία νηστεία, τροφική νηστεία ώστε να εξαγνίσουν την ψυχή.

Ποιος ήταν ο «πατέρας» ή και οι «πατέρες» που σου έδωσαν ώθηση να ασχοληθείς με τη μουσική;

Κατά κύριο λόγο θα σου φανεί παράξενο, ήταν ο Πλάτωνας, αυτός με ξεκίνησε. Ο Πλάτωνας υπήρχε μέσα στο σπίτι μου από πολύ μικρός. Μεγάλωσα ακούγοντας και διαβάζοντας τις διδασκαλίες του. Με επηρέασε βαθιά.

Η φιλοσοφία και γενικώς η ελληνική γραμματεία είναι ένα αναπόσπαστο τμήμα και μέρος της ζωής  και της υπάρξεώς μου και αποτελούν τον μπούσουλά μου, την  αρχή και το τέλος μου, είναι η πηγή μου.

Από εκεί πηγάζει κάθε μουσική μου, την οποία φιλτράρω και από εκεί κατά κανόνα εμπνέομαι και καθοδηγούμαι και τελευταία έχω μέσα από τη θεωρία της μουσικής της οποίας προτείνω, της κιθαρωδίας σαφώς και πατάω στην διδασκαλία του Πλάτωνα, του Αριστόξενου και του Πυθαγόρα και το φέρνω στο σήμερα με έναν τρόπο που παραδόξως που και οι πολλοί σύγχρονοι τζαζίστες κάνουν ακριβώς το ίδιο, χωρίς όμως να υπάρχει πνευματικότητα από πίσω τους.

Οι άνθρωποι οι οποίοι όμως με οδήγησαν να ασχοληθώ με την κιθάρα, πρώτος και καλύτερος ήταν ο Jimi Hendrix, γιατί ως πιτσιρίκος είχα ένα πικ απ με βινύλιο και το μοναδικό βινύλιο, το πρώτο που είχα ήταν ένας ιαπωνικός δίσκος, μάλιστα κίτρινη ήτανε η ετικέτα του, είχε γραφτεί στα ιαπωνικά, δεν μπορούσα να καταλάβω καν πως τον λένε αυτόν τον άνθρωπο, τι λένε τα τραγούδια (γέλια).

Ο συγκεκριμένος δίσκος ήτανε ένα λάιβ του Jimi Hendrix που είχε κυκλοφορήσει προφανώς και στην Ιαπωνία. Aκούγοντας αυτό, μου είχαν αποτυπωθεί τα τραγούδια και όταν ξαφνικά βρέθηκε μια κιθάρα παιδική και άρχισα να παίζω μόνος μου, δεν υπήρχε δάσκαλος, ξεκίνησα να προσπαθώ να αναπλάσω αυτά τα οποία άκουγα, έτσι έμαθα να παίζω κιθάρα με αυτό τον δίσκο του Jimi, τον οποίο είχα μάθει απέξω και ανακατωτά, στην αρχή μέτρια στην συνέχεια ακριβώς όπως ήταν.

Ένας δεύτερος δίσκος ο οποίος μου ήρθε σαν δώρο αυτή την φορά, ήταν ένας δίσκος του John Mclaughlin, o Extrapolation, ήταν και ο πρώτος δίσκος που είχε δημιουργήσει, πολύ σημαντικός και αυτός. Ξεκίνησε επί της ουσίας αυτό που λέμε Jazz fusion κιθάρα.

Με αυτούς τους δυο δίσκους έμαθα, άρα ο John Mclaughlin και ο Jimi Hendrix, ήταν οι μέντορές μου. Ο Jimi ακόμα και μέχρι σήμερα θεωρείται και είναι από τους πιο προοδευτικούς μουσικούς, του περασμένου αιώνα μεν αλλά και σήμερα η μουσική του είναι πάλι μπροστά. Αυτοί οι δυο είναι οι βασικοί. Με τον δεύτερο με αξίωσε ο θεός τελικά να παίξω και μαζί του, σε μια συναυλία και να τον γνωρίσω και από κοντά.

Έπαιξα μαζί του στο Jazz Festival του Montreal που είναι το πιο σημαντικό μουσικό Festival του πλανήτη, το λέω με το χέρι στην καρδιά, γιατί αυτό είναι. Είμαι πανευτυχής που μπόρεσα να το κάνω αυτό αλλά είμαι ευτυχής παράλληλα που μπόρεσα να παίξω και με τους περισσότερους ανθρώπους που θαύμασα σαν μουσικούς, από την παγκόσμια μουσική σκηνή, από τα χρόνια που έχω ξοδέψει στο εξωτερικό. Τώρα βέβαια έχουν δημιουργηθεί και καινούργιοι που θα ήθελα να παίξω και είμαι έτοιμος για μια δεύτερη γύρα στη ζωή μου.

Γεννήθηκες στον Πειραιά, θα ήθελα να κάνουμε όμως ένα ιστορικό λογοπαίγνιο. Πολλοί αρχαίοι συγγραφείς προκειμένου να ενισχύσουν το νησιωτικό χαρακτήρα του Πειραιά ετυμολογούν τη λέξη «Πειραιεύς». Εν συνέχεια όμως το όνομα από προσηγορικό μετεβλήθη αργότερα σε τοπωνυμικό, συνδυάζοντας το φαρμακώ (φάρμακο - φαρμακεύς). Καταλήγοντας, η μουσική για σένα αποτελεί ένα είδος φάρμακου;

Ναι είναι, είναι ξεκάθαρο και από τα προλεγόμενά μου προκύπτει επίσης, βγαίνει ένα φάρμακο το οποίο όμως τα τελευταία χρόνια το πράττω συνειδητά. Τα πρώτα χρόνια το έκανα ασυνείδητα, δηλαδή έκανα αυτό που η ψυχή μου με ωθούσε να κάνω και ερευνώντας τις ενέργειες και την σύνθεση, από ένα σημείο και μετά είμαι υπεύθυνος και στέκομαι πραγματικά όρθιος απέναντι  από την μουσική μου, ξέρω τι κάνω, ξέρω και γιατί.

Άρα λοιπόν εν μέρει λειτουργεί και ως φάρμακο και για την κοινωνία και δεν μιλάω τώρα για την μουσικοθεραπεία που αφορά κυρίως το σώμα μας που και αυτό υπάρχει, έχω γράψει και μουσική για μουσικοθεραπεία αλλά η μουσική έχει στόχο πολλές φορές και ειδικά το τραγούδι το κάνει αυτό γιατί είναι ένα άγιο μέσο.

Έχει μια λειτουργία μέσα στην κοινωνία μας το τραγούδι σήμερα που είναι υψίστης σημασίας, ένας άνθρωπος ο οποίος έχει βαρύ πόνο μέσα του μπορεί να βοηθηθεί. Ένας άνθρωπος ο οποίος έχει βαθύ σκοτάδι στην ψυχή του μπορεί να πάρει μια αχτίδα φωτός από ένα τραγούδι, ενώ βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού και εν τέλει να μην κοπεί.

Ναι, μπορεί να το κάνει ένα τραγούδι αυτό. Είμαι σίγουρος και το έχω δει πολλές φορές  μπροστά μου και πάρα πολλές φορές έρχεται ο κόσμος και μου εκφράζει τα συναισθήματά του.

Είναι φάρμακο, και ο Πειραιεύς ήταν ο μεταφορεύς, ο οποίος πάρα πολλές φορές έπαιρνε μεταφορικά στα λιμάνια και επίσης επειδή ο Πειραιάς ήτανε νησί και χωρίζεται από θάλασσα, ο μοναδικός τρόπος να περάσεις ήτανε μέσω του Πειραιώς.

Είναι νεκρό πλέον το rock στην Ελλάδα;

Όχι, μια χαρά ανθεί το rock  και έχω και την αίσθηση ότι αυτή τη στιγμή υπερισχύει των άλλων ειδών και μπορώ να στο αποδείξω με τους νόμους και τους κανόνες της εποχής, με νούμερα και αριθμούς. Να το πάρουμε τομείς-τομείς. Δισκογραφία, ραδιόφωνο, συναυλίες, εισιτήρια. Δισκογραφία. Πες μου ένα cd ελληνικό μη ροκ, της άλλης πλευράς, -πώς το λένε αλλιώς, σκυλάδικο.

Αυτοί το λένε και ποπ τώρα. Η τελευταία μόδα είναι που το βάφτισαν λαϊκό. Για να είναι λαϊκό θα πρέπει να είναι λαϊκό. Λαϊκή μουσική έγραψε ο Τσιτσάνης, λαϊκή μουσική έγραψε ο Ζαμπέτας, ο Μπαγιαντέρας, ρεμπέτικο, λαϊκή μουσική έγραψε αργότερα και ο Καλδάρας, προς το τέλος του πια.

Ε, δεν είναι λαϊκά αυτά που ακούμε είναι σκυλάδικα, ποπ και αυτοί οι τραγουδιστές δεν είναι λαϊκοί, είναι σκυλάδες. Ποιος από αυτούς έχει πωλήσεις εφόσον αυτοί υπερισχύουν και πόσες είναι αυτές οι πωλήσεις; Εγώ σου λέω ότι παραπάνω από 5.000 ή 10.000 cd δεν υπάρχουν, αν και όλοι ξέρουμε ότι οι 100 δεν πουλάνε, από τις εφημερίδες τα δίνουν.

Αλλά έστω ότι είναι 10.000 και έστω ότι η Ελλάδα είναι 12.000.000 έξω οι μετανάστες, γιατί ακούνε την δικιά τους μουσική, δε μετέχουν. Ευθαρσώς λοιπόν μπορώ να σου πω ότι με πολύ απλά μαθηματικά με βάση των νόμων και των κανόνων της εποχής ότι 11.990.000 δεν αγόρασαν το δίσκο του Ρέμου, γιατί είναι σημαντικοί οι 10.000 που το αγόρασαν και είναι ασήμαντοι οι υπόλοιποι 11.990.000.

Εννιά στους  δέκα νεαρούς μουσικούς παίζουν ροκ και ο δέκατος μουσικός παίζει μπουζούκι, αλλά παίζει λαϊκό. Οι σκυλάδες δεν υπάρχουνε, είναι ένα ψέμα και έχουν επηρεάσει την ελληνική κοινωνία και την έχουν ρίξει  στην κακή  δόνηση, στο κακό life style και το αποτέλεσμα όλης αυτής της δονήσεως, δηλαδή το πετάμε έξω από την τέχνη έξω από την καθαρή ενέργεια, την καθαρή αγάπη μας έφερε εδώ που μας έφερε.

Sex, drugs and rock & roll. Ποια η σχέση σου με αυτή την εποχή; Μετείχες ή ήσουν αποστασιοποιημένος;

Στη συναυλία πρέπει να είσαι καθαρός, κανένας ροκ σταρ ο οποίος τον βλέπεις και νομίζεις ότι έχει πιεί τα αντερά του, τις φούντες του, τις κόκες του δεν είναι έτσι. Ένας μαστούρης δηλαδή, να βγει να παίξει σε στάδιο 80.000 εισιτηρίων που το κάνει κάθε μέρα σε άλλη χώρα,  νομίζεις ότι έχει την ικανότητα τη σωματική να ταξιδέψει με το αεροπλάνο και να είναι και όρθιος σε τρεις ώρες παράσταση και να έχει και ενέργεια να τα σπάει;

Δε γίνεται. Χαρακτηριστικά θα σου πω ότι η μεγαλύτερη ατασθαλία σε drugs, έχουν κάνει παραδείγματος χάρη οι μεγαλύτεροι πρεσβευτές τους, που είναι οι Rolling Stones. Από τη στιγμή που ξεκινάνε μια περιοδεία, η μεγαλύτερη τρέλα που έχουν κάνει είναι να βάλουν παγάκι στην πορτοκαλάδα τους, μέχρι εκεί τους επέτρεπε ο μάνατζερ γιατί σκέψου πόσα εκατομμύρια ρισκάρει η παραγωγή τους κάθε μέρα.

Είναι πάνω από 1.000.000 δολάρια την ημέρα, για το αν θα είναι ο Richards μεθυσμένος. Κανένας λοιπόν δεν είναι μαστούρης στο rock & roll, είναι παραμύθι. Είναι 60’s αυτό, έγινε στην αρχή, βγαίνανε μαστούρηδες τους βλέπαμε και πάλι όχι όλοι. Με το που άρχισε όλο αυτό να γίνεται δουλειά, μαζικότητα  και έχει να κάνει εκατομμύρια δολάρια σε καθημερινή βάση, τα drugs απαγορεύονται.

Όσον αναφορά στο σεξ ένας μουσικός, ένας τραγουδιστής είναι αδύνατο πριν την παράσταση να έχει κάνει σεξ, απαγορεύεται ρητώς. Για το μετά ας κάνει ότι θέλει, πριν απαγορεύεται. Όσο αναφορά το rock & roll το παλιό ή το χες ή δεν το χες, τώρα διδάσκεται.

Υπάρχει ας πούμε και μια τάξη κιθαριστών που είναι οι λεγόμενοι ποζεράδες, οι οποίοι παίζουν με εξαιρετικό τρόπο τον μέσο όρο, που είναι υψηλότατος, οφείλω να ομολογήσω, αλλά το πράττουν με έναν τρόπο ψηλά, οι λεγόμενοι παίρνουνε την πόζα, -εξ’ ού και ποζεράδες- και υπάρχουν πολλοί και καλοί, εντυπωσιακοί, μπορούν να παίζουν το πιο απλό πράγμα του κόσμου και να εντυπωσιάζουν, λαοπλάνοι δηλαδή, ένα star system και αυτό.

To sex drugs and rock & roll, εξέφρασε τα 60’s και τα 70’s άντε και αρχές 80’s και ήταν ένας τρόπος να ξεφύγουν οι νέοι από την καταπίεση της καθιστικές τάξης της Αμερικής την δεκαετία του 60’.

Ξαφνικά με τα ναρκωτικά, τις φούντες, τα lsd, ανακάλυψαν έναν εαυτό ο οποίος ήταν κρυμμένος , γιατί έχει αναπτυχθεί ο κόσμος των αισθήσεων, ο κόσμος της συναίσθησης δεν υπάρχει , ο κόσμος του ασυνειδήτου έχει χαθεί, γιατί πάμε σε ένα βαθύ καπιταλιστικό η κομουνιστικό κόσμο που έχει να κάνει μόνο με τις αισθήσεις .

Μέσα στο σμήνος τραγουδιών που έχεις ερμηνεύσει και γράψει, ποιο αποτελεί το «χαϊδεμένο» σου και γιατί;

Η αλήθεια είναι ότι έχω γράψει αρκετά, όλα τα τραγούδια που έχω γράψει είναι τμήματα της προσωπικής μου ζωής, δεν έχω γράψει ούτε ένα τραγούδι κατά παραγγελία αν και οι στίχοι είναι άλλων, είναι ποιητών δηλαδή, στιχουργών, τις περισσότερες φορές. Έτσι είτε τους λέω την ιστορία για το οποίο έχω γράψει, πρέπει να έχω γράψει πρώτα τη μουσική ή επιλέγω πρώτα στίχους να εκφράσουν τμήμα της προσωπικής μου ζωής, ανάλογα με την φάση που βρίσκομαι σήμερα.

Έχω πετύχει λοιπόν αυτή την αρμονία και αυτή την ισορροπία, οπότε κατά αυτή την έννοια υπάρχουν στιγμές στην ζωή μου, οι οποίες με έχουν χαρακτηρίσει και είναι κεντρικοί σταθμοί, οι όποιες τις έχω κάνει τραγούδια και είναι από τα αγαπημένα μου.

Τραγούδια όπως είναι ο «φύλακας άγγελος», τραγούδια όπως είναι το «δεν απαντά», «πόσο σε θέλω», «με το ίδιο μακό», «η βασίλισσα της σιωπής», λατρεμένο και το λέω ακόμα στις συναυλίες δεν το βγάζω ποτέ, το γουστάρω με τρέλα. Επίσης ένα άλλο τραγούδι αποτελεί και η «Κυματούσα».

Η «Κυματούσα» είναι ένα τραγούδι που είχα γράψει πριν χρόνια, ένα βράδυ που ο κολλητός μου, ο Ανδρέας Παράσχος από την Κύπρο, δημοσιογράφος, έγραψε ένα τραγούδι την ημέρα που γεννήθηκε η κορούλα του,την Κατερίνα, το οποίο ονόμασε Κυματούσα, μου το έδωσε και εγώ πήγα στο ξενοδοχείο και το έγραψα.

Μετά από χρόνια στην Κύπρο το ερμήνευσε η Μαργαρίτα Ζορμπαλά, το τραγούδι αγαπήθηκε από ένα συγκεκριμένο κοινό, αλλά πριν από δυο μήνες έπαιξα στο Passport στον Πειραιά, την Κιθαρωδία, και ήρθε μια κοπέλα και είπε: «Γεια σας, κύριε Αντώνη είμαι η κόρη του Ανδρέα, είμαι η Κυματούσα.» Και έμεινα κάγκελο.

Ήξερα ότι τραγουδούσε, αλλά όταν το ερμήνευσε συγκινήθηκα, την ανέβασα στην σκηνή και με το που ανοίγει το στόμα της μένω κάγκελο. Ακούω μια φωνή -και σου υπενθυμίζω πρώτη εκτέλεση την είχε κάνει η Μαργαρίτα Ζορμπαλά- και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι  η μικρή το λέει πάρα πολύ καλά και βέβαια την κράτησα για τις υπόλοιπες συναυλίες που έκανα.

Τώρα στις καλοκαιρινές συναυλίες που θα κάνω, όσες κάνω, θα την έχω μαζί μου, θα τις γράψω και καινούργια τραγούδια και είμαι και ευτυχής που μου έτυχε αυτή η συγκυρία.

Η εξουσία αποτελεί πηγή έμπνευσης και εξέγερσης στην τέχνη. Εσύ πώς τα πας με την εξουσία;

Ένας κιθαρωδός, δεν εντάσσεται ποτέ. Ένας κιθαρωδός πάντα ψάχνει να βρει, γιατί κιθαρωδός σημαίνει και κιθαρίστας, στην δικιά μου περίπτωση σημαίνει και λίγο Πειραιώτης, και λίγο Σκιαθίτης, στην δικιά μου περίπτωση σημαίνει και λίγο γαύρος, σημαίνει και λίγο μαλλιάς, σημαίνει και λίγο παλιόπαιδο και λίγο μάγκας, σημαίνει και λίγο δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του, οποιαδήποτε μορφή εξουσίας μου φέρνει εμετό.

Το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι, δεν είναι ότι αδιαφορώ για την εξουσία, κανένας δεν μπόρεσε στην ζωή μου να μου πει τι θα κάνω, με ποιο τρόπο θα το κάνω, ουδέποτε έβαλα το κεφάλι κάτω, ουδέποτε έκανα ότι μου λέγανε, ουδέποτε μετείχα της ελληνικής δισκογραφίας, με τον τρόπο που η παγκόσμια ήθελε να λειτουργήσει.  

Έκανα δίσκους γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς, τα τραγούδια γινόντουσαν επιτυχίες από τον κόσμο και μετά τα δισκογραφούσαμε. Γενικώς είμαι ανένταχτος σε όλες αυτές τις έννοιες και με ειρηνικό τρόπο προσπαθώ να ανατρέψω, οποιαδήποτε μορφή εξουσίας. 

Ο τρόπος ο οποίος εγώ λειτούργησα μέσα στην κοινωνία είναι ο λόγος μου, η παρουσία μου και το παράδειγμα της προσωπικής μου ζωής, η μουσική μου και από εκεί και πέρα η διδασκαλία μου  και η εμπλοκή μου με την Κιθαρωδία. Είμαι ακριβώς ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας, είτε είναι  πολιτική, κοινωνική, θρησκευτική. Δεν την ανέχομαι, τη θεωρώ πηγή κάθε αρνητισμού.

Τι μας ετοιμάζει ο Αντώνης για το μέλλον;                

Το μέλλον μου είναι άμεσα συνδεδεμένο με την Κιθαρωδία.  Ό,τι κάνω πλέον είναι η ομπρέλα κάτω από την οποία, όσο ζω -και θα ζω για πολύ-, το κάνω κάτω από αυτή την ομπρέλα και την κοινή λογική της Κιθαρωδίας μου.

Οπότε ετοιμάζομαι να κάνω έναν δικό μου ραδιοφωνικό σταθμό, για τον χειμώνα, η Κιθαρωδία, σαν δισκογραφική εταιρία πλέον, να κάνει παραγωγές και σε άλλους καλλιτέχνες, αρχής γενομένης από μια νέα συνθέτιδα, που λέγεται Αρετή Κοκκίνου που της κάνω την παραγωγή και το δίσκο.

Ετοιμάζω έναν ολόκληρο δίσκο με δέκα δικά μου τραγούδια, που θα τραγουδήσω εγώ, ετοιμάζω έναν δίσκο με δέκα τραγούδια που θα τον πει ο Βασίλης Λέκκας. Τρεις ή τέσσερις έτοιμες παραγωγές, με οργανική μουσική, με κέντρο την κιθάρα, οι οποίες είναι γραμμένες, μιξαρισμένες στο στούντιο αλλά δεν έχω προλάβει να τις εκδόσω. Θέλω να τις εκδόσω μέσα στο 2016 και 2017.

Επίσης έχω ετοιμάσει και αυτή ηχογραφημένη και τελειωμένη μια παράσταση- δίσκος, που ονομάζεται Ορλάντο και που είναι μουσική για ένα θεατρικό έργο της Virginia Wolf.

Δυστυχώς δεν είχα την ανάλογη στήριξη την οποία θα ήθελα, αλλά ένας άνθρωπος που γράφει μουσική σαν την δική μου, που είναι λίγο περίεργη και που μιλάει κυρίως σαν και εμένα και που δεν δέχεται καμία εξουσία, είναι εξαιρετικά δύσκολο να δεχθεί και τις ευλογίες της εξουσίας.

Και ένα από τα επόμενα βήματα και στόχος για τα επόμενα χρόνια είναι να αξιωθώ να οργανώσω ζωντανές συναυλίες με αυτές τις μουσικές ή έστω να τις ηχογραφήσω. Μιλάμε για κονσέρτα με βιολί και ηλεκτρική κιθάρα και ορχήστρα. Για τα επόμενα χρόνια οι στόχοι είναι αυτοί και οτιδήποτε σε νέο προκύψει και εμφανιστεί, ευχαρίστως να το ηχογραφήσω.

Τελειώσαμε Αντώνη μου, θα ήθελες να μοιραστείς ένα ελεύθερο μήνυμα απευθυνόμενο στα νέα παιδιά αλλά και στους τόσα χρόνια, πιστούς συνοδοιπόρους σου στην μουσική, τους θαυμαστές σου και τους mindtrappers;

Υπάρχουν δύο τινά, το πρώτο εκ των δύο είναι ότι θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο χρόνος είναι απέναντί μας και ότι είναι εχθρός δεν είναι φίλος, θα πρέπει να τον κερδίσουμε, θα πρέπει να του πάρουμε τα όπλα και θα πρέπει να τον κάνουμε να λειτουργεί υπέρ ημών και όχι εναντίον ημών.

Το δώρο της ζωής είναι πολύ μικρό, είναι φωτεινό, είναι το υπέρτατο δώρο, δεν μπορείς να το σκορπάς δεξιά και αριστερά. Είναι ένα μικρό φωτεινό σημάδι, στο ταξίδι της ψυχής μας.

Και από την άλλη μεριά είναι ότι θα ψάχνουμε να βρούμε την προσωπική μας αλήθεια μέσα σε αυτό το σύστημα, πολεμώντας το σύστημα το οποίο, σε οποιαδήποτε σημείο μας κάνει κακό, να το αναιρούμε. Δεν μπορούμε να γινόμαστε γραφικοί, κατοικώντας έξω από το σύστημα.