O Παύλος Παυλίδης… στον Διπλανό Ουρανό

Πρόσωπο με πρόσωπο
Typography

Οι δύο σημαντικοί σταθμοί στη ζωή του με τα Μωρά στη Φωτιά και τα Ξύλινα Σπαθιά είναι σε όλους τους φαν της ροκ αυθεντικής ελληνικής μουσικής, γνωστοί. Από τότε μέχρι σήμερα η πορεία του με τους B-Movies έχει κλείσει περισσότερο από μία δεκαετία και με το άλμπουμ “Στον Διπλανό Ουρανό” που φρεσκο-κυκλοφόρησε κλείνουν ένα υπέροχο μουσικό κύκλο.

 Κυκλοφόρησες το νέο σου άλμπουμ με τίτλο...

Ο καινούριος δίσκος λέγεται «Στο Διπλανό Ουρανό». Είναι ένας δίσκος με μπαλάντες, πιο «ήσυχος»  θα έλεγα από τους προηγούμενους. Κι ενώ οι συναυλίες μας γίνονται όλο και πιο δυναμικές, δισκογραφικά στην ουσία είναι σαν να ολοκληρώνουμε ένα κύκλο με τρεις δίσκους με το «Πλοίο που όλο φτάνει», «Ιστορίες που έχουν συμβεί» και αυτός που λέγεται «Στο Διπλανό Ουρανό». Μετά και από αυτήν την κατάθεση υλικού που γίνεται σε αυτό το άλμπουμ θα προσπαθήσουμε να πάμε σε κάπως πιο διαφορετικά τοπία.

1430311645STONDIPLANOWEB

Από στιχουργικής πλευράς τι είδους κατάθεση γίνεται σε αυτό το άλμπουμ;

Η ατμόσφαιρα είναι ποιητική και καταπιάνεται με διάφορα θέματα.

Το στοιχείο του έρωτα το βλέπουμε κι σ’ αυτό το άλμπουμ;

Ειδικά ο έρωτας σε αυτό το άλμπουμ έχει ένα τραγούδι δικό του και λέγεται ακριβώς έτσι, «Ο Έρωτας».

Πρόσφατα είχαμε μία διαφωνία για το τι εκφράζει η μουσική του Παύλου Παυλίδη. Χαρούμενα συναισθήματα και αισιοδοξία ή θλίψη;

Δεν θέλω να βγαίνει ούτε θλίψη ούτε χαρά. Θέλω να είναι τα τραγούδια ωραία και αληθινά και ας βγαίνει ό,τι θέλει. Ο καθένας δηλαδή να εκλαμβάνει ένα τραγούδι όπως το νιώθει. Έτσι κι αλλιώς είτε το θέλουμε είτε όχι αυτό συμβαίνει.

Άλλοι σε αποκαλούν ροκ και άλλοι έντεχνο. Εσύ σε ποια κατηγορία θα έβαζες τη μουσική σου;

Όλα αυτά τα χρόνια χρησιμοποιούμε τον ηλεκτρικό ήχο κρατώντας κυρίως την ενέργεια και την ένταση που παράγεται απ’ αυτό, κάτι που σημαίνει ότι δεν έχω στο μυαλό μου κάτι συγκεκριμένο όταν ξεκινάω να γράφω κάτι. Ο ήχος των δίσκων μου καθορίζεται πάρα πολύ από τους συμπαίχτες μου, όπου όλα αυτά τα χρόνια που παίζουν, οι Ορέστης Μπενέκας (πλήκτρα) και Thanasis Dzingovic (κιθάρα), η άποψη τους για το πώς ακούγονται τα κομμάτια είναι καθοριστική για το ηχόχρωμα της μπάντας. Νομίζω εξακολουθούμε να είμαστε ένα rock ‘n roll συγκρότημα που κάθε φορά πειραματίζεται ανάλογα με το υλικό που έχει να δώσει.

Θα ήθελες κάποια στιγμή να εκδόσεις μία ποιητική συλλογή;

Νομίζω πως το στοιχείο της ποίησης υπάρχει έντονο στους στίχους μου είτε το θέλω είτε όχι. Κάθε χρονιά μου κάνουν αυτή την ερώτηση και κάθε φορά απαντάω πως ήλθε η ώρα να εκδοθεί και ένα βιβλίο και νομίζω ότι άρχισε να γίνεται εφικτό και να συζητείται με τους εκδότες.

Σε πολλά τραγούδια βλέπουμε έντονο το στοιχείο της φύσης, π.χ. το Αερικό, ο Κηπουρός, ο Βροχοποιός, Στο Βράχο κλπ. Ποια η σχέση σου με αυτήν;

Έχεις δει εσύ πουθενά στη φύση το αερικό (γέλια); Το αερικό δεν το βλέπεις είναι εντός μας. Θέλω να πω ότι κάποιος μπορεί να βρίσκεται στο δάσος και να περιγράφει τα δέντρα ή στην παραλία ή στην πόλη και να περιγράφει το θόρυβό της. Δηλαδή δεν είναι αυτοσκοπός στους στίχους μου αυτό. Χωρίς να το πολυκαταλαβαίνω χρησιμοποιώ πολλές εικόνες. Είναι πιο αφηγηματικός ο λόγος, οπότε εκ των πραγμάτων κάποια από τα τοπία είναι τοπία της φύσης, αλλά δε νομίζω ότι περιγράφω τα τοπία. Περισσότερο τα χρησιμοποιώ συμβολικά.

Με το πέρασμα των χρόνων πώς εξελίσσεται η μουσική σου;

Από δίσκο σε δίσκο προσπαθώ να κάνω πράγματα που δεν έχω κάνει πριν. Οπότε διαφοροποιείται η πρόθεσή μου απέναντι στον ήχο και έτσι διαφοροποιείται και το αποτέλεσμα. Πάντοτε προσπαθώ να κάνω και κάτι καινούριο. Να προχωράω. Χωρίς να θεωρώ κακό να κάνει κάποιος δίσκους με συγκεκριμένο ήχο. Φτάνει τα κομμάτια να είναι καλά. Αν είναι καλά τα κομμάτια ας ακούγονται όπως θέλει ο καθένας. Ο ήχος χρειάζεται έρευνα. Και επειδή είμαστε στην Ελλάδα που η έννοια της παραγωγής δεν υπάρχει σε σχέση με το εξωτερικό, για μας το να φτιάξουμε τον ήχο μας όσο καλύτερα γίνεται, είναι πάντοτε μια περιπέτεια. Μια αναζήτηση. Πρέπει να παρακολουθείς και την τεχνολογία και να τη χρησιμοποιείς.

Η τεχνολογία άλλαξε τον τρόπο που καταγράφεται ένα τραγούδι;

Ναι, είναι όλα πολύ πιο εύκολα. Τώρα μπορεί κάποιος από το σπίτι του να καταφέρει πράγματα που πριν ήταν εκ των πραγμάτων αδύνατα. Από πριν 15-20 χρόνια που κάναμε δίσκους μέχρι σήμερα υπάρχει μεγάλη εξέλιξη και μπορεί κάποιος από το σπίτι του να κάνει απίστευτα πράγματα.

Που διαμένεις τον τελευταίο καιρό;

Τον τελευταίο καιρό μένω κυρίως Αθήνα.

Σου αρέσει η Αθήνα ή ως καλλιτέχνης νιώθεις να καταπιέζεσαι;

Μου αρέσουν όλες οι πόλεις γιατί καμία δεν με έχει καταπιέσει. Με τη δουλειά που κάνω δεν έχω υποστεί ποτέ τις συνέπειες του να διαμένει κάποιος σε μία μεγαλούπολη. Ούτε καν της κυκλοφοριακής συμφόρησης. Ζω νομίζω τα καλύτερα πράγματα που έχει να προσφέρει μια πόλη και γι’ αυτό δεν έχω ποτέ βαρεθεί κάποιαν.

Αλλάζεις, όμως, πόλεις συχνά. Και λόγω δουλειάς…

Αλλάζω τοποθεσίες συνεχώς. Για παράδειγμα στην Κύπρο πέρασα τρεις μέρες σε τρεις διαφορετικές πόλεις (Λάρνακα, Λευκωσία, Λεμεσό). Είναι η φύση της δουλειάς έτσι κι αυτό συμβαίνει τα 30 τελευταία χρόνια της ζωής μου.

Έχεις κάποιο αγαπημένο προορισμό;

Παλαιότερα, έμενα 4 χρόνια στην Αμοργό και ήταν ο αγαπημένος μου προορισμός. Εκεί ήταν το σπίτι μου και το στούντιό μου. Αυτή τη στιγμή έχω το καταφύγιό μου στη Χαλκιδική και πηγαίνω με πολλή χαρά, γιατί εκεί υπάρχουν και πολλά δέντρα που με περιμένουν, τα οποία φροντίζω τα τελευταία 10 χρόνια και είναι από τα πράγματα που απολαμβάνω περισσότερο. Ευχαριστιέται ο κηπουρός μέσα μου.

Δύο τραγούδια από Ξύλινα Σπαθιά, Ο Βασιλιάς της Σκόνης και το Λιωμένο Παγωτό έχουν γίνει μεγάλα σουξέ. Πώς νιώθεις που ακούγονται ακόμη και σε κλαμπ;

Αυτό ισχύει από τη δεκαετία του ’90 και πλέον το έχω συνηθίσει, αν και στην αρχή με ξάφνιασε.

Τι είναι αυτό που σου κάνει εντύπωση στην κυπριακή κοινωνία; Κάτι που έχεις παρατηρήσει…

Ο τρόπος που αισθάνομαι την επικοινωνία με τον κόσμο εδώ στην Κύπρο έχει να κάνει με μία καθαρότητα. Μία διαφορετική καθαρότητα και το πώς έχει συντηρηθεί η πίστη των ανθρώπων εδώ σε ιδέες ή ακόμα και σε όνειρα και σε ατμόσφαιρες που έχουν φθαρεί. Είναι λες και συντηρείται ένα αίσθημα πνευματικής εφηβείας που θεωρώ πάντοτε πολύτιμο.

Από άποψη μουσικής στην κυπριακή κοινωνία;

Θα προτιμούσα στην Κύπρο όταν βγαίνω έξω ν’ ακούω πιο καινούρια πράγματα. Δηλαδή οι djs έχουν μείνει νομίζω προσκολλημένοι στο παρελθόν σε ό,τι αφορά την ελληνική μουσική ή σε συγκεκριμένα τραγούδια. Ενώ βλέπω ότι υπάρχει κοινό που ενδιαφέρεται να ακούσει καινούρια πράγματα, στα μαγαζιά ακούμε συνεχώς τα ίδια και τα ίδια.

Η συνεργασία με το Ravens καλά κρατεί… Τι είναι αυτό που σε κάνει να επιστρέφεις εδώ;

Νομίζω είναι η τρίτη χρονιά που συνεργαζόμαστε με το Ravens και συνεχίζουμε να ερχόμαστε εδώ, γιατί είναι από τους πιο καλοστημένους χώρους. Είναι εντυπωσιακό το πώς ακούγεται η μουσική σ’ αυτό το χώρο. Είναι πετυχημένος από μόνος του ο ήχος και είναι απολαυστικό να παίζεις μουσική σε τέτοιους χώρους. Σε άλλα μαγαζιά μπορεί να υπάρχει η καλή πρόθεση και από τον κόσμο και από τους ιδιοκτήτες, αλλά να μην έχει τόσο καλό ήχο. Είναι από τους χώρους που μπορεί κάποιος να γράψει live δίσκο. Είναι σαν στούντιο. Συν ότι η φιλοξενία από τον Ευθύβουλο είναι πάντα τόσο ακέραια και τόσο γενναιόδωρη που είναι πολύ καθοριστικό για μένα. Αισθανόμαστε ότι ερχόμαστε σε φίλους.