Ταλαντούχος και σφαιρικός. Μέσα από τα εξαιρετικά έργα του μπορείς να χαρείς, να μελαγχολήσεις, να συγκινηθείς, να αναρωτηθείς αφού ζωγραφίζει, δημιουργεί μέσα από την πνοή της καθημερινότητας.

Mιλήσαμε με τον Στέφανο Ρόκο για το Art-Thessaloniki International ContemporaryArt Fair, την δημιουργία πίσω από τα εξώφυλλα δίσκων, την τελευταία του εικαστική έκθεση κ.α.

stefanos-rokos-5-web.jpg

Θυμάσαι καθόλου την πρώτη σου ζωγραφιά;

Θυμάμαι το πρώτο μου προσωπικό έργο ως φοιτητής. Ήμουν στο Παρίσι στην ESBA με το πρόγραμμα Erasmus, το 1999, στο τέταρτο έτος της Σχολής, και μέσα στο δωμάτιο που έμενα έφτιαξα μια μικρή ξυλογραφία με την κοιμωμένη τότε κοπέλα μου και τους στίχους ενός νανουρίσματος των Current 93, με τίτλο ”All the pretty little horses”. Μέχρι εκείνη τη στιγμή έκανα συνειδητά μόνο σπουδές από τις συνθέσεις και τα μοντέλα του εργαστηρίου, και με αυτό το έργο αισθάνθηκα ότι ανοίγω ένα σημαντικό παράθυρο για να αρχίσω να γνωρίζω τον εαυτό μου. Έχει επίσης ενδιαφέρον ότι δεν ήταν ζωγραφική, αλλά χαρακτική, η οποία βοήθησε πάρα πολύ στην εξέλιξη της ζωγραφικής μου. Είναι ακόμα ένα από τα πολύ αγαπημένα μου έργα, γιατί αποτυπώνει με πολύ αγνό και ευαίσθητο τρόπο τον έρωτα που ένιωθα γι’ αυτήν την κοπέλα και κάθε φορά που το βλέπω νομίζω ότι είμαι 20 ετών.

Λόγος-έμπνευση για μπεις στα άδυτα νερά της τέχνης ;

Νομίζω ότι ήταν το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον, η εφηβική ορμή, η ανάγκη διοχέτευσης ενέργειας σε κάτι δημιουργικό, η μουσική και ο έρωτας. Επίσης η φιλοδοξία μου και το γεγονός ότι μάλλον δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο στο οποίο να είμαι εξίσου καλός.

Γιατί επέλεξες την σύγχρονη οπτική ως κατατεθέν τεχνική σου;

Δεν επέλεξα ένα στυλ, μια οπτική ή μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Ούτε τεχνική. Ζωγραφίζω από μικρός και από τότε που ήμουν στην Σχολή μέχρι σήμερα δουλεύω καθημερινά και πολύ. Κάποια πράγματα αποκαλύπτονται από μόνα τους, και όταν τα αντιληφθείς και τα χρησιμοποιήσεις, σε οδηγούν σε κάποια άλλα, που όλα μαζί σιγά σιγά διαμορφώνουν την ταυτότητα του καλλιτέχνη. Η οποία φυσικά μπορεί να αλλάζει όσο συχνά το επιθυμεί ο ίδιος, ή όχι.

14915184_1116483485095898_5989562726467218535_n Η τελευταία ενότητα των έργων σου παρουσιάστηκε στην Πινακοθήκη Βογιατζόγλου έχει τίτλο «Η Εποχή του Ηλεκτρισμού», τον Φεβρουάριο/ Απρίλη που μας πέρασε. Όπως έχεις αναφέρει η αφορμή για αυτή την βάφτιση « Ηλεκτρισμό» είναι οι δομές και η εκφυλότητα της σημερινής κοινωνίας. Θεωρείς όμως ότι μπορεί η τέχνη να αποτελέσει ένα μεγάλο ηλεκτρικό ρεύμα που θα προκαλέσει black out σε μια ανόργανη κοινωνία;

Πιστεύω πιο πολύ στους καλλιτέχνες απ’ ό,τι στους πολιτικούς. Ζω όμως σε μια κοινωνία όπου η τέχνη παίζει δευτερεύοντα ρόλο. Αυτό το έχω σχεδόν συνηθίσει και βρίσκω τρόπους ώστε να αποτελεί ακόμα και πηγή έμπνευσης για την δουλειά μου, πάντα φιλτραρισμένα και με τον τρόπο που βιώνω εγώ κάποια πράγματα. Δεν περιμένω στην παρούσα φάση να δημιουργήσει ένα black out η τέχνη, αλλά όταν δεν περιμένει κανείς κάτι, κάποιες φορές μπορεί να συμβεί.

Απ’ ότι έχουμε δει θα στεγαστεί ένα από τα έργα σου The Party: Autumn, στο Art-Thessaloniki International Contemporary Art Fair. Τι θα παρακολουθήσει ο κόσμος στοfestival;

Τον Δεκέμβριο θα παρουσιάσω ένα μικρό τμήμα της ενότητας «Η Εποχή του Ηλεκτρισμού» συμμετέχοντας στην 1η Art-Thessaloniki International Contemporary Art Fairεκπροσωπόντας την Αίθουσα Τέχνης Αγκάθι Καρτάλος. Θα είναι μια μικρή ατομική έκθεση με 8 έργα, ανάμεσα σε πολλούς καλλιτέχνες και γκαλερί από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει ενδιαφέρον να κοιτάξει κάποιος το πρόγραμμα των εκδηλώσεων στο site της διοργάνωσης.

14141732_1060474920696755_2450012802620068842_n

Η αλήθεια είναι ότι κάνεις εξαιρετική δουλειά και σε εξώφυλλα cd. Η ένδυση του δίσκου «Μια πυρκαγιά σ’ ένα σπιρτόκουτο» του Παύλου Παυλίδη, πως προέκυψε; Ποια ήταν η έμπνευση σου για να δημιουργηθεί αυτό το υπέροχο artwork;

Με τον Παύλο Παυλίδη γνωριστήκαμε το 2010 από τον κοινό μας φίλο τον Φοίβο Δεληβοριά και έτσι προέκυψε η πρώτη μας συνεργασία για το εξώφυλλο του δίσκου του «Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει». Γίναμε καλοί φίλοι. Ήμουν από πάντα φαν της μουσικής του, από την εποχή των Ξύλινων Σπαθιών.

Ήξερα οτι ο Παύλος ετοίμαζε καινούργιο δίσκο, με είχε καλέσει να τον ακούσω στο στούντιό του. Μερικές μέρες μετά ήρθε στα εγκαίνια της έκθεσής μου στην Πινακοθήκη Βογιατζόγλου, και με ρώτησε αν μπορεί να χρησιμοποιήσει για εξώφυλλο το έργο «Παρατηρώντας τους κύκλους» ή κάποια κομμάτια από αυτό. Είναι από τα πολύ αγαπημένα εξώφυλλα που έχω κάνει. Για το artwork χρησιμοποιήθηκαν επίσης λεπτομέρειες από το έργο μου «Μηχανές» από την ίδια ενότητα.

Αν η ζωή σου ήταν ένας πίνακας. Ποιος θα ήταν αυτός και γιατί;

12347725_900560730021509_6951720518727937802_nΌταν είμαι στις καλές μου, θα ήταν το Summer.Dance του Pierre Bonnard. Στις άλλες περιπτώσεις το ιδιαίτερο έργο ζωής In the Realms of the Unreal του Henry Darger. Είναι εκπληκτικό όμως πώς μοιάζει να έχει βγει το Summer.Dance από το βιβλίο In the Realms of the Unreal. Θα μπορούσε να ανήκει στην ίδια ενότητα, έχουν τόσα κοινά με έναν περίεργο τρόπο. Μου αρέσουν τα έργα όπου φως και σκοτάδι συνυπάρχουν με λεπτές ισορροπίες. Αν ήταν να διαλέξω έναν δικό μου πίνακα, θα ήταν το «Σταθμοί» από την πιο πρόσφατη έκθεσή μου.

Ποιο είναι το αγαπημένο σουartwork;

To Revolver των Beatles.

Αφορμή για μια δημιουργική μέρα;

Κάθε μέρα η ανάγκη για την ολοκλήρωση ενός καινούργιου έργου.

Πως παρατηρείς τον κόσμο της τέχνης τα τελευταία χρόνια; Ανθίζει ή μαραζώνει;

Αναπτύσσεται σαν αναρριχητικό φυτό, που σε κάποιες εκτάσεις ομορφαίνει το τοπίο και σε κάποιες άλλες το πνίγει ή το αρρωσταίνει και το ασχημαίνει και χρειάζεται κλάδεμα. Αλλά πιστεύω είναι πολύ θετικό το ότι συμβαίνει αυτό.

Μια ευχή για το μέλλον;

Εύχομαι στο μέλλον άνθρωποι σαν τον προσφάτως εκλιπόντα Leonard Cohen να ζούνε περίπου 350 χρόνια.

13501629_1015143705229877_4075190103557594007_n

 Ο Βασίλης Κατσικονούρης γεννήθηκε το 1960 στο Κιλκίς. Στην Αθήνα ζει από δώδεκα ετών. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάζεται ως καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση. Το 1990 έγραψε το πρώτο του θεατρικό έργο, το «Εντελώς Αναξιοπρεπές», το οποίο δέκα περίπου χρόνια αργότερα, το 2001, βραβεύτηκε στο Διεθνή Διαγωνισμό του ιδρύματος Ωνάση και το 2004 παρουσιάστηκε στο θέατρο Στοά σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη (Π. Ορκόπουλος, Εύα Καμινάρη, Θ. Παπαγεωργίου, Ευδ. Σουβατζή, Π. Πολυκάρπου, Ηλ. Κατέβας, Ειρ. Χέλιου, Δ. Θεοδώρου, Αλ. Κούρος). Την ίδια χρονιά παρουσιάζεται και στο Εθνικό θέατρο στην Πειραματική Σκηνή το έργο «Καλιφόρνια νρίμιν» (Α΄ Κρατικό Βραβείο θεατρικού έργου 2002) σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά, με τους Δημοσθένη Ελευθεριάδη, Στάθη Μαντζώρο, Εύη Σαουλίδου, Κατερίνα Φωτιάδη. Πιο πριν, το 1999 και το 2002, είχαν παρουσιαστεί, αντίστοιχα, τα έργα «Λεπτή γραμμή» και «Μπάμπουσκα» από την Ομάδα Κουάντα. Το 2006 λαμβάνει το Γ΄ Κρατικό Βραβείο θεατρικού έργου για τη «Φανέλα» και το Φεβρουάριο της ίδιας χρονιάς ξεκινάει, σε σκηνοθεσία Ν. Μαστοράκη, τις παραστάσεις του «Το γάλα» στο Εθνικό θέατρο (Νέα Σκηνή – Θέατρο Χώρα), όπου και συνεχίζεται για την επόμενη περίοδο. Έργα του παρουσιάστηκαν στη Γερμανία (2006, Φεστιβάλ Ευρωπαίων Δραματουργών, Βισμπάντεν, Φρανκφούρτη), στο Βελιγράδι (2008-09-10, Belgrade Drama Theatre), στη Βαρσοβία (2009-10, Θέατρο Kamienica) και στην Κύπρο (2007-2009 Ανοιχτό Θέατρο, Θέατρο Διόνυσος και 2009-10 Θέατρο Επίγονοι). Το 2011 προβλήθηκε η ταινία «Το Γάλα» βασισμένη στο ομώνυμο έργο (Κέδρος, 2006) και σε σενάριο του συγγραφέα (Σκηνοθεσία: Γιώργος Σιούγας). Άλλες δραστηριότητες του είναι η μουσική σύνθεση και στιχουργία. Μεταξύ άλλων έγραψε τη μουσική για την παράσταση «Λεπτή γραμμή», ενώ συμμετείχε και στη μουσική της παράστασης «Μπάμπουσκα». Συνεργάζεται επίσης κατά καιρούς με το περιοδικό «Μανδραγόρας».

Μετά την επιτυχία σας με το Γάλα, ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά το Καγκουρό. Πώς νιώθετε για την ανταπόκριση του κοινού;

Αυτό στοιχειοθετεί μία σχέση. Οι στιγμές επικοινωνίας με το κοινό είναι ανεκτίμητες, καθώς και ο τρόπος, διαφορετικός για κάθε θεατή, που προσλαμβάνει το έργο και το «κουμπώνει» με τις προσωπικές του εμπειρίες και την ψυχή του.

 Πείτε μας μερικά λόγια για το έργο.

Έχει να κάνει με την έννοια του χρέους και το πώς αυτή εκλαμβάνεται από διαφορετικές γενιές, την παλαιότερη και τη σύγχρονη. Για τη δεύτερη η λέξη «χρέος» έχει μόνο –δυστυχώς λόγω συγκυρίας- οικονομικό σημαινόμενο, πολύ περισσότερο πραγματιστικό και επαχθές. Πολλοί το ταξινόμησαν στα «έργα για την Κρίση». Εγώ θα έλεγα ότι είναι ένα έργο για την Κρίση μέσα μας…

kagkouro_stathmos_2016_09-410x600

Τι σας εμπνέει να δημιουργείτε;

Μια εσωτερική ορμή δημιουργεί τα θεατρικά πρόσωπα. Ζωντανά και «παλλόμενα», ζητούν επιτακτικά να υπάρξουν… Στη συνέχεια η περιέργεια δημιουργεί τις συνθήκες: Τι να θέλουν άραγε αυτά τα πρόσωπα, τι να ονειρεύονται και πώς θα λειτουργήσουν κάτω από ποιες προϋποθέσεις;

 Διδάσκετε σε σχολείο με την ιδιότητα του καθηγητή Αγγλικών και παράλληλα ανεβάζετε παραστάσεις με γονείς, μαθητές και καθηγητές. Νιώθετε πως συμβάλλετε στην καλλιέργεια και στην πνευματική ανάταση της σχολικής κοινότητας;

Αισθάνομαι ότι μπορώ να το κάνω. Με πολύ κόπο, χρόνο, δυσκολίες και καμία υποστήριξη – αναγνώριση από τους καθ` ύλην αρμόδιους και υψηλότερα ιστάμενους. Αλλά δεν πειράζει, στο τέλος τα ίδια τα παιδιά είναι οι «υψηλότερα ιστάμενοι» όλων –του εαυτού τους συμπεριλαμβανομένου, γιατί από την πρώτη πρόβα ως την παράσταση πραγματοποιούν άλματα αυτοσυνειδησίας και δημιουργικής συνύπαρξης.

 Έχετε εμπνευστεί από το αγγλικό θέατρο και αν ναι, σε τι βαθμό;

Ναι, πιστεύω ότι κάποιο ρόλο θα πρέπει να έχει παίξει η δραματουργία του TenWilliams, τουArthur Miller, του HPinter, του DMamet και φυσικά του Σαίξπηρ.

 Τι θέση έχει ο έρωτας και το γυναικείο φύλο στο έργο σας;

Όπως και στη ζωή, βασικές κινητήριες δυνάμεις, για δημιουργία ή /και καταστροφή!