Ο κλόουν που δραπέτευσε από το φεγγάρι, είπε κάποτε για τον μεγάλο εκπρόσωπο του ελληνικού θεάτρου & κινηματογράφου, ο Κ. Γεωργουσόπουλος. Ο Ν. Ηλιόπουλος έφυγε από τη ζωή στις 4 Ιουνίου του 2001.

-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Με συγχωρείτε κυρίες μου που δεν μπορώ να σηκωθώ.”  αναγράφεται σε μια πλάκα στο μνήμα του Ντίνου Ηλιόπουλου, κατ` απαίτησή του.

Από αυτό και μόνο, μπορεί κανείς να βγάλει κάποια συμπεράσματα για τον ιδιαίτερο χαρακτήρα ενός από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους του ελληνικού θεάτρου και του κινηματογράφου.

Και ποιός δεν έχει δει ταινίες του και διασκεδάσει με το χιούμορ του…  Υπάρχει όμως και μια ταινία που διαφέρει από τις υπόλοιπες στις οποίες πρωταγωνίστησε. Δεν πρόκειται για κωμωδία αλλά για το έργο που άνοιξε το δρόμο στον καλό ελληνικό κινηματογράφο, χαράσοντας τα βήματα όσων διακρίνονται σε διεθνή φεστιβάλ.

Είναι “Ο Δράκος”   του σκηνοθέτη Νίκου Κούνδουρου, βασισμένη σε σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη.

Γυρισμένη στην Ελλάδα, πρωτοεμφανίστηκε στο κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας. Ήταν το 1956 όταν προβλήθηκε στις ελληνικές αίθουσες, αντιμετωπίζοντας εμπορική αποτυχία και επιθετικότητα  από μεγάλη μεριά του Τύπου. Μάλιστα, οι εφημερίδες της εποχής “Εστία” και “Αυγή”, κατηγόρησαν την ταινία ως ανθελληνική ζητώντας την επέμβαση του εισαγγελέα.

Ωστόσο, σήμερα, “Ο Δράκος αναγνωρίζεται ως μία από τις σπουδαιότερες ταινίες στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου συνδυάζοντας στοιχεία  από τον ιταλικό νεορεαλισμό, τον γερμανικό εξπρεσιονισμό και το Φιλμ νουάρ.

Η μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, δε, την πλαισιώνει με τον καλύτερο τρόπο.

Η ιστορία αναφέρεται σε έναν ασήμαντο τραπεζικό  υπάλληλο ο οποίος ετοιμάζεται να περάσει μόνος τις διακοπές της Πρωτοχρονιάς. Τότε, έντρομος συνειδητοποιεί ότι μοιάζει μ’ έναν κακοποιό που οι εφημερίδες αποκαλούν “Ο Δράκος”. Εξαιτίας της παρεξήγησης, η αστυνομία τον καταδιώκει.  Τότε εκείνος  βρίσκει καταφύγιο σ’ ένα καμπαρέ. Εκεί μπερδεύεται η κατάσταση καθώς μια συμμορία του υποκόσμου τον αντιμετωπίζει ως τον γνήσιο Δράκο. Είναι, όμως, μία χορεύτρια του καμπαρέ που τον συμπαθεί. Όσο περνάνει οι μέρες. ταυτίζεται με τον καινούργιο του ρόλο. Επιθυμόντας να ξεφύγει απ’ την γκρίζα του ζωή και να γίνει “κάποιος”, οδηγείται τελικά στο να ηγηθεί μιας ληστείας αρχαιοτήτων. Μετά την αποκάλυψη της αλήθειας, ο Δράκος βρίσκει τραγικό τέλος.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Guardian επαίνεσε το “Δράκο” ως ένα παραγνωρισμένο αριστούργημα, κάνοντας έκκληση στην Criterion Collection να κυκλοφορήσει ένα συλλεκτικό DVD της ταινίας.

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης δημιούργησε ένα εξαιρετικό σενάριο με πολλές όψεις, το οποίο διαχειρίζεται πολλά θέματα με αριστοτεχνικό κι ευρηματικό τρόπο. Αρχικά, δίνεται η εντύπωση ότι πρόκειται για μια ιστορία για την ανθρώπινη ματαιοδοξία και τη μοναξιά. Προσέχοντας καλύτερα όμως, θα δούμε ότι  είναι κάτι πολύ παραπάνω. `Ενα έργο το οποίο δεν νοιάζεται μόνο για τη ματαιοδοξία και τη μοναξιά, αλλά και για αυτό που την προκαλεί.  Μια ταινία ενός ανθρώπου που ζει  στην Ελλάδα μετά το Β’ Παγκόσμιο και μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, είναι προβληματισμένος για την κατάσταση που επικρατεί, αναζητά και βρίσκει τα αίτια αυτά στην κοινωνία. Τα βασικά θέματα της ταινίας του Κούνδουρου είναι το αστυνομικό κράτος, η απομόνωση και η αποξένωση. Ο χαρακτήρας που υποδύεται με εξαιρετικό τρόπο ο  Ντίνος Ηλιόπουλος είναι ένα πιόνι στα χέρια του σκηνοθέτη το οποίο οδηγείται στο θάνατο. Η αίτα; Όχι αυτό που είναι πραγματικά αλλά το πώς τον έχει κάνει η κοινωνία…

Ακολουθούν λόγια για τον σπουδαίο Έλληνα ηθοποιό…

Κώστας Γεωργουσόπουλος: “Ο κλόουν που δραπέτευσε από το φεγγάρι.”

Κωνσταντίνος Σημίτης:

 “Αλήθεια, πόσες γενιές Ελλήνων μεγάλωσαν, γέλασαν, πόνεσαν, έκλαψαν, προβληματίστηκαν, μελαγχόλησαν με αυτό τον άξιο καλλιτέχνη, ο οποίος συνδύαζε την καλλιεργημένη θεατρική παιδεία με το απαράμιλλο υποκριτικό ταλέντο που διέθετε. Εμείς και οι νεότερες γενιές θα θυμόμαστε αυτή την αξιοθαύμαστη καλλιτεχνική φιγούρα που έγραψε τη δική της μοναδική ιστορία στο κινηματογραφικό και το θεατρικό στερέωμα. Ο Ντίνος Ηλιόπουλος κατέκτησε επάξια μία θέση στο πάνθεον των μεγάλων δημιουργών και μας έδειξε ότι η Τέχνη είναι ένα μέσο χειραφέτησης και απελευθέρωσης της ανθρώπινης ύπαρξης. Για αυτό τού οφείλουμε πολλά.”

Κώστας Καραμανλής“. Ο Ντίνος Ηλιόπουλος, ο Ντίνος όλων των Ελλήνων, με το αστείρευτο, πολυδιάστατο ταλέντο του υπηρέτησε την τέχνη του, κυριάρχησε στη θεατρική σκηνή και τη μεγάλη οθόνη, δωρίζοντας απλόχερα το γέλιο σε γενιές Ελλήνων θεατών. Το ήθος του και η σεμνότητά του είναι η παρακαταθήκη του για τους νεότερους συναδέλφους του.”

Και μην ξεχνάτε κάντε like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα και ακολουθείστε μας στο instagram 

Διαβάστε ακόμα:

Μήτση Κωνσταντάρα: Η ιστορία της αγαπημένης ηθοποιού και αδελφής του Λάμπρου Κωνσταντάρα

1 COMMENT

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

Solve : *
1 + 22 =